Η γαλλική λογοτεχνία, με τις ιστορίες που πλάθουν οι συγγραφείς που την εκπροσωπούν, χαρίζει μέσα στους αιώνες στιγμές μοναδικής αναγνωστικής απόλαυσης στους αναγνώστες. Από την εποχή του Chretien de Troyes τον 12ο αιώνα, που θεωρείται ο πρώτος Γάλλος μυθιστοριογράφος μέχρι και το σήμερα, ο γαλλικός λογοτεχνικός κόσμος είναι πλούσιος σε αφηγήσεις παντός τύπου. Είναι μία περιπέτεια εξαίρετου κάλλους, ένας γοητευτικός περίπατος που συνεχίζει να μας συνεπαίρνει. Είναι πάντα επίκαιρη η γαλλική λογοτεχνία και πάντα μία συναρπαστική αφορμή να την ανακαλύπτουμε καθώς ξεδιπλώνεται με τον ανθρωποκεντρικό αλλά και ρομαντικό της χαρακτήρα. Ο έρωτας είναι ικανός για όλα, έχει εκείνο το μαγικό ραβδί να συγχωρεί αλλά και να κατακεραυνώνει, να σμίγει μικρούς και μεγάλους εραστές σε ένα παιχνίδι δίχως τελειωμό, χωρίς αναισθητικό, σαν τα σύννεφα που χορεύουν στον ρυθμό του ήλιου και εκείνος λατρεύει να παίζει πίσω τους το δικό κρυφτό μέχρι να τους αποκαλυφθεί. Ο έρωτας είναι λυτρωτικός, είναι επαναστατικός, έχει εκείνη την σκόνη που διώχνει πάνω από τους διστακτικούς το μικρόβιο της αμφιβολίας ακόμα και σε δύσκολες περιστάσεις.
Στη δίνη των ερωτικών μυστικών και του μυστηρίου από τα οποία ουδείς θα γλιτώσει
Στην Εκάτη, το πρώτο μέρος από το δίπτυχο Εκάτη και Ουαγκαντού, το οποίο αναφέρεται στις περιπέτειες της Κατρίν Κρασά, ο Πιερ Ζαν Ζουβ ξετυλίγει το κουβάρι των ερωτικών ανησυχιών της νέας Νανάς, της δικής του Νανάς και σαν άλλος Ζολά του 20ου αιώνα ντύνει μοναδικά τις ερωτικές της περιπτύξεις εξυμνώντας την ηρωίδα του ως την απόλυτη μοιραία γυναίκα. Έχοντας πάρει λοιπόν την σκυτάλη από τους δασκάλους Φλωμπέρ, Μπαλζάκ, Ντε Σαντ, Ζολά και πολλούς άλλους και έχοντας ασχοληθεί επισταμένως με τις νέες θεωρίες που έρχονται από τον τομέα της ψυχολογίας και της ανάλυσης των ανθρώπινων συναισθημάτων και του ανθρώπινου υποσυνείδητου, ο Ζουβ θα μας ξεναγήσει στον άστατο κόσμο των ερώτων, εκείνους τους επισφαλείς έρωτες που έχουν τη δύναμη να κατακρημνίζουν ανθρώπους με την ίδια ευκολία με την οποία τους καθιστούν υπέροχα δέσμιούς τους. Ο Ζουβ μέσω της Κατρίν Κρασά θα μας αφηγηθεί την ιστορία της παρισινής πραγματικότητας και των διαδρόμων της αστικής και αριστοκρατικής ζωής έτσι ακριβώς όπως έκανε ο Δουμάς με την Μαργαρίτα Γκωτιέ στη δική του εποχή. Τα πιο σκοτεινά μονοπάτια αυτής της περιπέτειας θα διαβεί η πρωταγωνίστριά του έρμαιο ενός φτερωτού θεού που δεν δείχνει το παραμικρό έλεος μα παρασέρνει στο διάβα του όποιον ευάλωτο βρεθεί μπροστά του.
Ο Προσπέρ Ζολιό ντε Κρεμπιγιόν ήταν Γάλλος δραματικός ποιητής, ο οποίος στον Σοφά το 1742 είχε γράψει πως η λογική μου δείχνει όλα όσα πρέπει να φοβάμαι, ο έρωτας με κάνει να τα αψηφώ, επιβεβαιώνοντας αυτό που θεωρούσαν και οι Αρχαίοι Έλληνες, οι οποίοι εξύμνησαν τον έρωτα ως Θεό φτερωτό. Ο έρωτας τροφοδοτείται απόλυτα από την νεφελώδη περιδίνησή του στο πουθενά και στο παντού, αιωρείται στα φύλλα της αμφισβήτησης και δέχεται την τροφή των ερωτευμένων που κάθε φορά αναρωτιούνται για τον έρωτα του συντρόφου τους και μήπως αυτός ή αυτή έπαψε να αισθάνεται κάτι για εκείνους. Στην περίπτωση όμως που χαθεί αυτή η ακατάπαυστη «αντιπαλότητα» στην πορεία προς την καθολική κατάκτηση, αν εξαφανιστεί ο πολιορκητικός κλοιός που σφυροκοπά τους ερωτευμένους και τους θέτει ένα αίσθημα ενδελεχούς απορίας στο βλέμμα και το μυαλό τότε ο έρωτας παίρνει άλλη μορφή, αποχρωματίζεται, αδυνατεί, ξεθωριάζει και γίνεται συνήθεια.
«Όπως κάθε γυναίκα που την αγαπούν, το καταλάβαινα ότι αυτός ο Πόθος και η υποταγή που απαιτεί ήταν ο αληθινός στόχος προς τον οποίο είχα κυλήσει σαν ένα ποτάμι, χωρίς να το ξέρω. Είχα ζήσει άραγε πριν, όσο επαναστατούσα με όλους τους δυνατούς τρόπους για να μην είμαι γυναίκα; Όχι, απαντούσα, όχι · τώρα θα υπακούσω. Ωστόσο, αυτό που ανακάλυπτα δεν ήταν «ο έρωτας», ήταν ο Πιερ». Στα δίχτυα του σαγηνευτικού Πιερ θα αιχμαλωτιστεί η Κατρίν, προδομένη από όλους και από όλα, μια γυναίκα που στους κοσμικούς κύκλους του Παρισιού του μεσοπολέμου αναζητά τον έρωτα και την συντροφικότητα, την περιπέτεια και την εμπειρία έχοντας όμως απωλέσει κάθε έννοια αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας, έχοντας υποστεί πλήγματα θανάσιμα στην υπόστασή της, έρμαιο και όμηρος αυτού του πάθους για έρωτα που την ακολουθεί. Δεν μπορεί να αντισταθεί στα θέλω της που την τραβούν από το μανίκι, δεν δύναται να αρνηθεί κάθε τι που της παρουσιάζεται και ας γνωρίζει εκ προοιμίου πως είναι εύκολο να τη διαλύσει και να την καταστρέψει. Ζει μέρα τη μέρα με την σκέψη του Πιερ, έχοντας την ελπίδα πως θα τον ξαναδεί και θα τον ξανανταμώσει.
Το πρόσωπο της Φαννύ Φελίσιτας είναι ένα πρόσωπο αμφιλεγόμενο καθώς πρόκειται για την χαρά, αυτό υποδηλώνει το φελίσιτας, ωστόσο είναι μια μοιραία γυναίκα που δεν τρέφει και τα πιο αγνά συναισθήματα για την Κατρίν. Την ζηλεύει και την αγαπά, την λαχταρά και την φθονεί, την ποθεί και την καταριέται, τι άραγε ισχύει από αυτά; Η Κατρίν λοιπόν σαν ακροβάτισσα ενός τσίρκου της ζωής σχοινοβατεί ανάμεσα στο καλό και στο κακό με την επικινδυνότητα να βρίσκεται στο απόγειο και να την καθιστά ευάλωτη να καταποντιστεί και να εξοντωθεί σε κάθε στιγμή. Ο Ζουβ επιθυμεί να εφαρμόσει και να αναβιώσει το κίνημα της ελευθεροφροσύνης που τόσο επαναστατικά και τόσο θριαμβευτικά εδραιώθηκε τον 18ο αιώνα προσφέροντας στην Κατρίν όλα εκείνα τα εφόδια να νιώσει χειραφετημένη και να επελάσει προς τον απόλυτο έρωτα. Εν τούτοις, είναι αυτή η ίδια ελευθερία που μπορεί να οδηγήσει την ηρωίδα του στον Άδη, να την εξολοθρεύσει καθώς σαν άλλος Οιδίποδας και τυφλωμένη από το απύθμενο πάθος διεισδύει δίχως προστατευτικό κράνος στις στοές του αγνώστου, στις πύλες της κολάσεως όπου ο άνθρωπος μπορεί να χάσει τα κεκτημένα του και να βρεθεί ζωντανός νεκρός, όμηρος των επιθυμιών του. Ο Ζουβ σαν άλλος οργανοπαίκτης διευθύνει το μουσικό παιχνίδι καταδεικνύοντας πως ουδείς μένει ανέγγιχτος από τα παιχνίδια της μοίρας, όλοι είμαστε πιόνια της και υποχείριά της.
«Υποδυθήκατε τη σημερινή, την αδάμαστη και διαλυμένη γυναίκα που έσπασε τα δεσμά της και αναζητά μέσα της, αλλά δεν μπορεί να τη βρει, την αρρενωπή δύναμη της εξουσίας»
