Ο Χρηστοβασίλης συμπάσχει με τους ήρωές του, τους συμπονά και τους κατανοεί, τους αγγίζει βαθιά συναισθηματικά και μας τους προσφέρει με κάθε τους πτυχή, όσο δυσάρεστη και αν είναι αυτή, είναι τα πρόσωπά τους ακάλυπτα και πολλές φορές ακάθαρτα όταν τους τοποθετεί εύθραυστους και μοιραίους στη σκακιέρα της αφήγησής του. Δεν αναζητά να τους φορέσει όμορφη πανοπλία για να γίνουν αρεστοί στο μάτι του αναγνώστη, σαν στρατιώτες βγαλμένοι από τον πόλεμο ενάντια στα ίδια τους τα λόγια και τις πράξεις, τους παρουσιάζει στα μάτια μας ως μικρούς καθημερινούς βιοπαλαιστές και μαχητές της συνείδησής τους.
Σηκώνονται και πέφτουν, χαίρονται και λυπούνται, αδικούν και αδικούνται, αγαπούν και μισούν, είναι ικανοί για το καλό και το κακό και πέρα από αυτό, η ψυχοσύνθεσή τους είναι απλή αλλά και δύσκολη γιατί δεν εισέρχονται σε καμιά διαδικασία να κρύψουν τις παραλείψεις τους. Ο συγγραφέας μάς ανοίγει την πόρτα της ελληνικής υπαίθρου για να δούμε καθαρά από το παράθυρο της μνήμης του και σε ζωντανή μετάδοση τον άνθρωπο που λειτουργεί με το ένστικτο και το συναίσθημα, έτσι όπως τον έπλασε ο Θεός.
