μοιραζόμαστε την αγάπη για τα βιβλία και τη γνώση!
«Είτε γράψε κάτι που αξίζει να διαβαστεί είτε κάνε κάτι που αξίζει να γραφτεί» είχε πει ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, πολιτικός και συγγραφέας. Σε αυτή τη λογική κινούνται και τα αστυνομικά μυθιστορήματα που προτείνονται εδώ. Βιβλία ξεχωριστά που το καθένα έχει τον χαρακτήρα του και την ιδιαίτερο λόγο στο αναγνωστικό στερέωμα του bookfeed που δίνει πάντα σημασία στην ποιότητα των αναγνωσμάτων.Περισσότερα
Στο βιβλίο του “Η Ζωή εν Τάφω” που επίσης κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εστία σε αναθεωρημένη έκδοση, ο Στρατής Μυριβήλης μιλάει για τον στρατιώτη Κωστούλα, έναν στρατιώτη εθελοντή. Πρόκειται για έναν ανώνυμο ήρωα με πίστη στην πατρίδα, ο οποίος φεύγει για το μέτωπο και στα γραπτά του καταγράφει τον ανήσυχο κόσμο της ψυχής του και τη φοβία του για το αν αυτή η εκστρατεία προς το άγνωστο άξιζε τελικά τον κόπο. Σαν τον Κωστούλα όμως είναι άπειροι αυτοί που βίωσαν την βαρβαρότητα και τον αλληλοσπαραγμό του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενός άδικου πολέμου που οι άνθρωποι πλήρωσαν με την ζωή τους για ιδανικά βαμμένα με αίμα και δίχως μια πραγματική ελπίδα για ειρήνη, η ειρήνη κενό γράμμα άνευ περιεχομένου και η ζωή τους μία παρτίδα παιγμένη στο σκάκι.Περισσότερα
Με οδηγό το παρελθόν οι λαοί ανά τον κόσμο και οι κυβερνήσεις τους έχουν τη μοναδική ευκαιρία να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους και να αντιμετωπίσουν με μεγαλύτερη ευκολία και αποτελεσματικότητα τυχόν υφέρπουσες κρίσεις, να προβλέψουν δηλαδή με βάση τα όσα έλαβαν χώρα σε παρόμοιες δικές τους ή άλλες κρίσεις παγκοσμίως ενδεχόμενες αναταραχές και να προλάβουν τις συνέπειες. Ο Jared Diamond, ο συγγραφέας των βιβλίων Κατάρρευση και Όπλα, μικρόβια και ατσάλι επανέρχεται με ένα μοναδικά διδακτικό πόνημα που όλοι πρέπει να μελετήσουν και κυρίως οι ηγέτες των ανά την υφήλιο κρατών για να αντλήσουν από αυτό και χρήσιμα συμπεράσματα και διδάγματα από τα όσα εγκλήματα ή σφάλματα συνέβησαν στο απώτατο ή εγγύς παρελθόν.Περισσότερα
Οι Μυκήνες, ένας από τους πιο σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες κάθε χρόνο καθώς αδημονούν να γνωρίσουν τον τόπο όπου άλλοτε έδρασε ένας από τους επιφανέστερους πολιτισμούς που δυστυχώς χάθηκε κάτω από αδιευκρίνιστες έως σήμερα συνθήκες. Συνέχεια κατά κάποιον περίεργο τρόπο του Μινωικού πολιτισμού, καθώς είχαν κοινά στοιχεία τόσο πολιτιστικά όσο και κοινωνικά, ο μυκηναϊκός πολιτισμός που σήμερα συναντάμε στην ομώνυμη πόλη κοντά στην Επίδαυρο – άλλος εμβληματικός τόπος πολιτισμού και παραγωγής πνεύματος – και ακόμα κοντύτερα στο Ναύπλιο, συνεχίζει να εκπλήσσει τους επισκέπτες και τους ερευνητές με το μεγαλείο που εκπέμπει.Περισσότερα
Ο Τάιμπο (Paco Ignacio Taibo II), Ισπανός στην καταγωγή αλλά δεκαετίες τώρα εγκατεστημένος στο Μεξικό, έχει την μαγική δεξιοτεχνία να μετατρέπει τα πολιτικά γεγονότα σε προσωπικό ημερολόγιο και να καταθέτει τις δικές του προσωπικές μαρτυρίες αλλά και τις μαρτυρίες προσώπων που έπαιξαν ρόλο στα γεγονότα που περιγράφει. Ο τρόπος έκφρασης, οι περιγραφές του και το ύφος του είναι μοναδικά στο είδος τους. Ο ίδιος είναι ένας ανταποκριτής του καιρού του και μέσα από μια ιδιάζουσα ματιά στα συμβάντα μεταφέρει στον αναγνώστη τον ρου της ιστορίας αριστοτεχνικά. Έτσι κάνει και σε αυτήν την νουβέλα που σημάδεψε την ιστορία του Μεξικού μια μέρα όπως όλες οι άλλες, στις 2 Οκτωβρίου του 1968 οπότε και σήμανε ώρα μηδέν από την δραματική ροή που έλαβε χώρα.Περισσότερα
Είναι ορισμένα βιβλία που δυστυχώς δεν έχουν την προβολή που τους αξίζει, βιβλία που όταν πρωτοεκδίδονται χάνονται μέσα στους πολλούς τίτλους και δεν έχουν την αναγνώριση που θα έπρεπε υπό άλλες συνθήκες να είχαν. Η φάλαινα του Πωλ Γκαντέν (Paul Gadenne) είναι από αυτά τα διαμάντια που έχουν χωθεί κάτω από στρώματα γης και έρχεται η στιγμή όπου κάποιος θα βρεθεί με την επίμονη σκαπάνη του – είναι κάποιοι αυτοί – να φέρει στην επιφάνεια βιβλία που ξεχωρίζουν και αξίζει να μνημονευτούν. Αυτό το μικρόβιο και η λαχτάρα να ξετρυπώνει κάποιος μικρά λογοτεχνικά αριστουργήματα που παραμένουν διαχρονικά μέχρι σήμερα ενεργοποιείται χωρίς προειδοποίηση σαν τον άνεμο που ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να φέρει. Η φάλαινα είναι από τα βιβλία που σαγηνεύουν και αιχμαλωτίζουν την ανάγνωση, ανήκει στα βιβλία εκείνα που αξίζει να κοσμούν κάθε βιβλιοθήκη, βιβλία ξεχωριστά και πολύτιμα σαν πετράδια που κάποιος βρίσκει στην έρημο.Περισσότερα
“Το να ζεις μόνο δεν είναι αρκετό, είπε η πεταλούδα. Πρέπει να έχεις λιακάδα, ελευθερία και ένα μικρό λουλούδι” είχε γράψει ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Ταξιδεύοντας στην Κοπεγχάγη έχει κανείς την αίσθηση πως στα στενά σοκάκια της πόλης κρύβεται ένας από τους μεγαλύτερους παραμυθάδες που γνωρίσαμε. Είχε την τύχη να αναγνωριστεί σχετικά νωρίς και να εκτιμηθεί το πολύτιμο έργο του, αλλά σαν μια βαριά και σκοτεινή σκιά πάντα να τον ακολουθούσε, μιας και τα παιδικά του χρόνια ήταν δυστυχισμένα. Ίσως να ήταν αυτή η στενάχωρη περίοδος της ζωής του η αφορμή για να γράψει τόσες και τόσες ιστορίες που όλες έχουν και έναν διδακτικό χαρακτήρα αφού ο ίδιος ανέφερε κάποτε πως “βρίσκω μια ιδέα για μεγάλους και μετά αφηγούμαι την ιστορία σε μικρούς, έχοντας πάντα στο μυαλό μου ότι ο πατέρας και η μητέρας τους με ακούνε ͘ και πρέπει να θρέψω και το δικό τους μυαλό”.Περισσότερα
Λάτρης του γυναικείου φύλου και περιπατητής των δύο όχθεων όπως ο Απολιναίρ, ο Υποκόμης Ντε Λάσκανο Τέγκι μας παρασύρει και μας ξεναγεί στον υπέροχο κόσμο του Παρισιού της εποχής του, γνωρίζοντάς μας με το γυναικείο φύλο, αυτό για το οποίο τόσοι και τόσοι έχουν γράψει. Με αίσθημα κατακτητικό και πολιορκητικό, ο εκκεντρικός, πλην ευρηματικός και ευφυέστατος συγγραφέας, γράφει το δικό του χρονολόγιο της ζωής του και των στιγμών του, ένα δικό του πανόραμα λογοτεχνικό που υμνεί τη γυναίκα αυτή, που ο Ουγκό είχε γράψει πως ο Θεός κάνει τη γυναίκα όμορφη και ο διάβολος την κάνει νόστιμη. Ο ίδιος γράφει χαρακτηριστικά ως προς αυτό το μωσαϊκό αναμνήσεων: “Αυτό το ημερολόγιο που τηρώ ανόρεχτα ενώ πέφτει το βράδυ, δεν αποτελεί τόσο απεικόνιση όσων μου συμβαίνουν, όσο ανάκληση συμβάντων που η ανάμνησή τους περνάει την πένα της από το μέτωπό μου”.Περισσότερα
Σώμα του εγκλήματος κατά του Ιωάννη, η Σαλώμη εμφανίζεται στον Όσκαρ Ουάιλντ σαν ένα πρόσωπο βγαλμένο από την Ιλιάδα του Ομήρου. Καθόλου τυχαίο, μιας και ο Ουάιλντ διάβασε ήδη από τα 12 του χρόνια τον Όμηρο και πώς κανείς να μην επηρεαστεί από τον πρώτο άνθρωπο που έγραψε ουσιαστικά το πρώτο μυθιστόρημα του δυτικού πολιτισμού με την ευρύτερη έννοια; Ο Ιρλανδός ιερός “γίγαντας” που πέθανε από την πείνα σε ηλικία 46 μόλις ετών αποτελεί το τέλειο παράδειγμα ιδανικού καταραμένου καλλιτέχνη, έτσι όπως λίγα χρόνια αργότερα θα πεθάνει στο Παρίσι από φυματίωση και λόγω του αλκοολισμού του ο Αμεντέο Μοντιλιάνι. Ο Όσκαρ Ουάιλντ γράφει αυτό το θεατρικό κείμενο σαν ένα κύκνειο άσμα του, το 1893, και αποδεικνύει την τραγικότητα της δικής του προσωπικότητας, μιας και το δικό του κεφάλι προσφέρθηκε στον βωμό των διαφόρων θρασύδειλων και μικροπρεπών που ζήτησαν τον θάνατό του και όχι μόνο τον πήραν πανηγυρικά για αυτούς αλλά τον εξώθησαν στην ντροπή του θανάτου από ασιτία. Και όμως αυτός λυτρώθηκε από την μικροψυχία του κόσμου τούτου!
Περισσότερα
Είναι δυνατόν ένα βιβλίο που γράφτηκε πίσω στον χρόνο, έχουν περάσει ήδη πάνω από πενήντα χρόνια, να έχει ισχύ και στο σήμερα και να μιλάει στον αναγνώστη του σήμερα; Η ιστορία είναι αμείλικτη και η προσέγγισή της δεν αφήνει πολλά περιθώρια να παρερμηνευτούν τα γεγονότα και οι εξελίξεις. Η Ελλάδα του σήμερα ελπίζουμε πως έχει αλλάξει σε σχέση με εκείνη την Ελλάδα, ωστόσο υπάρχουν ακόμα κατάλοιπα πολιτικής και κοινωνικής φύσεως που ακόμα δεν έχουν απομακρυνθεί από τον καμβά της ιστορίας. Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, με θάρρος και τόλμη αλλά και ακρίβεια έγραψε αυτό το βιβλίο σε μία περίοδο πολύ δύσκολη για την Ελλάδα και τη δημοκρατία της, μία περίοδο κρίσιμη και άστατη τόσο πολιτικά όσο και κοινωνικά. Ο ίδιος στην νέα εισαγωγή του βιβλίου εν όψει της επανέκδοσής του αναφέρει χαρακτηριστικά: “…η Τραγωδία μπορεί να αντιμετωπιστεί ως αυθύπαρκτο ιστορικό γεγονός, ως χαρακτηριστικό σύμπτωμα μιας ιδιαίτερης συγκυρίας ή ίσως ακόμα και ως “πηγή” αποκωδικοποίησης της χαρακτηριστικής αύρας μιας εποχής”.
Περισσότερα
Ο Αμεντέο Μοντιλιάνι, αυτός που είπε όταν γνωρίσω την ψυχή σου θα ζωγραφίσω τα μάτια σου, φιλοτέχνησε το 1915 την προσωπογραφία του Ραντιγκέ με έναν ξεχωριστό και μοναδικό τρόπο, με αυτή την τεχνική που ο ίδιος γνώριζε πως να προσεγγίζει ανθρώπους ιδιαίτερους όπως ήταν ο περίφημος Γάλλος συγγραφέας Ρειμόν Ραντιγκέ. Είναι τέτοια η μέθοδος του Μοντί, όπως τον έλεγαν χαϊδευτικά, που αν προσέξει κανείς από κοντά τον πίνακα και τον παρατηρήσει επίμονα θα συναντήσει ένα πρόσωπο αρκετά μυστηριακό, έναν άνθρωπο που το ένα του μάτι είναι σχεδόν ανύπαρκτο γιατί πολύ απλά το άλλο τα λέει όλα. Ο Μοντιλιάνι αναμφίβολα εκτός από το ότι αποτίνει φόρο τιμής στον καταραμένο συγγραφέα που δεν πρόλαβε να χαρεί τη ζωή του φεύγοντας πολύ νέος στα 20 του χρόνια, προσφέρει στον θεατή έναν Ραντιγκέ σχεδόν μεταφυσικό, έναν άνθρωπο που ατενίζει το άπειρο με το ένα μάτι και με το άλλο έχει ήδη μεταπηδήσει στο επέκεινα.Περισσότερα
Ο συγγραφέας Ρόντερικ Μπίτον, της κατά γενική ομολογία κορυφαίας βιογραφίας του Γιώργου Σεφέρη με τίτλο “Περιμένοντας τον Άγγελο”, επανέρχεται στο προσκήνιο με ένα μεγαλειώδες σε σημασία πόνημα που αφορά στην Ελλάδα και την σύγχρονη ιστορία της. Ο Μπίτον, με εις βάθος ανάλυση, η οποία βασίζεται σε εξονυχιστική έρευνα και πολύ πλούσια βιβλιογραφία, συντάσσει μία βιογραφία του Έθνους μας. Με έγκυρο λόγο και κριτική σκέψη προσφέρει στον αναγνώστη μία συνοπτική ματιά στα γεγονότα, τις κρίσιμες στιγμές και τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν από τα τέλη του 18ου αιώνα έως και τις αρχές του 21ου αιώνα. Η Ελλάδα, ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση όπως έλεγε ο επιφανής Γιάννης Τσαρούχης, μετατρέπεται μέσα στη δίνη των πολέμων, των εμφύλιων συγκρούσεων αλλά και των σημαντικών επιτευγμάτων της σε μία χώρα που προσπαθεί να σταθεροποιηθεί και να αναζητήσει μια για πάντα την θέση της σε έναν κόσμο που αλλάζει. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός για να βρει τα πατήματά της μέσα από τις επιτυχίες αλλά και τα λάθη της.Περισσότερα