Η βιαιότητα, η αγριότητα και η βαναυσότητα που περιγράφει η Ο’ Μπράιαν στηλιτεύει εκτός των άλλων και τις κυβερνήσεις αυτών των κρατών, διεφθαρμένες ή αδιάφορες οι περισσότερες, οι οποίες επιτρέπουν ένα τέτοιο κακό να λαμβάνει χώρα και να εξελίσσεται δίχως να παρεμβαίνουν δυναμικά για να το εξαλείψουν. Η πρωταγωνίστρια, ένα από τα πολλά κορίτσια που απήχθησαν από την εξτρεμιστική οργάνωση της Μπόκο Χαράμ, είναι η προσωποποίηση της αδυναμίας της ίδιας της κοινωνίας να προστατεύσει τα αδύναμα μέλη της, όπως τα παιδιά και οι γυναίκες. Από την εξιστόρηση ο αναγνώστης διαπιστώνει πως είναι δυστυχώς σαθρή όλη η δομή της κοινωνίας καθώς τα μέλη της ίδιας της οικογένειας της Μάριαμ για παράδειγμα, μετά την επιστροφή της, την αντιμετωπίζουν περίεργα, τόσο εκείνην όσο και το μωρό που απέκτησε κατά την διάρκεια του διαστήματος απαγωγής της, αποτέλεσμα του βιασμού της.
Η κοινωνία παραμένει σιωπηλή και κατά μια έννοια ένοχη δια της σιωπής της για όλα αυτά που συμβαίνουν και τα παιδιά καθίστανται έτσι θύματα μιας πολιτικής διαμάχης που σίγουρα δεν τα αφορά. Η συγγραφέας καταμαρτυρά με πλήρη λεπτομέρεια και με ανατριχιαστικά σκληρό τρόπο και ορθώς πράττει, τα όσα βάρβαρα θα συμβούν στην Μάριαμ. Ανίκανη να υπερασπιστεί τον εαυτό της, μεγαλώνει ανορθόδοξα σε συνθήκες φόβου και ωριμάζει πριν την ώρα της μέσα σε ένα θέατρο μίσους και θανατικού. Από τη πρώτη στιγμή που καταφτάνει στο στρατόπεδο όπου την κρατούν φυλακισμένη οι μαχητές, το κορίτσι έχει πρόσβαση σε ελάχιστο φαγητό και οι συνθήκες διαβίωσης είναι άθλιες. Έρχεται αντιμέτωπη με έναν κόσμο απόκοσμο, ανθρώπους δίχως ίχνος ελέους, οι οποίοι βιάζουν τόσο το σώμα όσο και την ψυχή της, αφαιρώντας της έτσι κάθε όνειρο για αγάπη.
