Το βιβλίο του Τομά Σλεσσέρ αποτελεί μία μύηση του αναγνώστη, τόσο του γνώστη όσο και του μη ειδικού, στον σαγηνευτικό κόσμο της τέχνης που μπορεί και μας ταξιδεύει στον χρόνο αλλά και στα άδυτα της δημιουργίας καθώς και της καλλιτεχνικής μυσταγωγίας. Με αφορμή την περίπτωση της Μόνα, της μικρής πρωταγωνίστριας του βιβλίου, επισκεπτόμαστε νοερά και μαθαίνουμε για έργα που βρίσκονται στα Μουσεία του Λούβρου, του Ορσέ και του Πομπιντού. Η μικρή Μόνα επισκέπτεται κάθε εβδομάδα με την παππού της Ανρύ τα μουσεία αυτά έχοντας πει ψέματα στους γονείς της πως πηγαίνει στον παιδοψυχίατρο.
Η μικρή Μόνα κινδυνεύει να χάσει το φως της και ο παππούς της θέλει να της θεραπεύσει την ψυχή μέσα από την τέχνη για αυτό και κάθε φορά η μικρή έρχεται αντιμέτωπη με μια νέα πρόκληση, τη μία φορά είναι έργο του Ραφαήλ, έπειτα του Γκόγια, του Πικάσο, του Μπασκιά και ούτω καθεξής. Ειδικά για ένα παιδί νεαρής ηλικίας, όπως η Μόνα, είναι μοναδικό να έρχεται σε επαφή με πλήθος έργων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους. Διότι κάθε επίσκεψη είναι και ένα άλλο γεγονός, μια νέα δοκιμασία όχι μόνο για τα μάτια της αλλά κυρίως για την ψυχή της που τώρα σμιλεύεται όπως ο Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου.
