Οι προσωπογραφίες των δύο παιδιών που περιγράφονται εδώ θυμίζουν ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Καρτιέ Μπρεσόν, οι αφηγήσεις τους μας οδηγούν σε βιώματα που δύσκολα μπορούν να ερμηνευθούν ως προς την ψυχολογία τους και τα συναισθήματά τους. Τα δύο παιδιά, χαμένα στη μετάφραση λόγω της απουσίας των γονιών τους, ξεδιπλώνουν το κουβάρι των εξελίξεων μέσα από μία άστατη ζωή σαν αυτή των ηρώων του Χόπερ που κάποιες στιγμές παγώνουν στον χρόνο, στην στιγμή ενώ κάποιες άλλες εκφράζονται ανοιχτά για όλα αυτά που έζησαν και άλλα τολμούν να τα ξεστομίσουν ή άλλα τα κρύβουν κάτω από το χαλί των αναμνήσεων.
Το χρονοντούλαπο της ιστορίας τους θέλει συμμέτοχους στον ρου της ιστορίας που είχε πολλές κρίσιμες στιγμές από τις οποίες δεν βγήκαν αλώβητοι. Ο μικρός Ναθάνιελ μεγάλος πια γυρνάει πίσω τον χρόνο και αφηγείται τη ζωή του με την αδερφή του την Ρέιτσελ ενώ μας δίνει το στίγμα μιας οικογενειακής ζωής από την οποία είχαν χαθεί τα κομμάτια και σαν σε πάζλ ήρθαν άλλα πρόσωπα στο εν τω μεταξύ για να συμπληρώσουν τον ρου της ζωής αυτής.
