Hans Christian Andersen, Το κολάρο, Εκδόσεις Άγρα

Με μία βόλτα στα περίφημα στενά σοκάκια της Κοπεγχάγης, ο επισκέπτης ίσως έρθει σε επαφή με την μορφή του Άντερσεν που όσα χρόνια και αν περάσουν είναι εκεί παρούσα, σαν αερικό που συναντά τους επισκέπτες της πόλης και τους προσκαλεί να μοιραστούν τις ιστορίες του. Το σπίτι του εξάλλου στο κέντρο της πόλης είναι επισκέψιμο, μάλιστα μπορεί κανείς να συναντήσει και τον ίδιο σε μεγάλη κούκλα/μαριονέτα σε ένα χώρο αφιερωμένο στον ίδιο. Το ολιγοσέλιδο αυτό διήγημα του Άντερσεν που έχουμε στα χέρια μας είναι άλλη μια απόδειξη πως η έμπνευση του ξεπερνά τα όρια των παραμυθιών με τη στενή έννοια, καθώς χρησιμοποιεί αντικείμενα στα οποία δίνει πνοή και φωνή. Το κολάρο μάς θυμίζει εκείνη την ιστορία του Μονμπρόν που αφηγείται μια ερωτική και κοινωνική ιστορία και δίνει φωνή στον καναπέ, ο οποίος όπως και το κολάρο αρχίζει να μιλάει.Περισσότερα

Charles Dickens, Έκκληση στις έκπτωτες γυναίκες, Εκδόσεις Sestina

Η ευαισθησία του Ντίκενς για την εποχή του και τους ανθρώπους και η προσπάθειά του να αναδείξει τα κακώς κείμενα αλλά και να παράσχει τη βοήθειά του, καθρεφτίζονται σε ένα ακόμα αριστούργημα που ανέλαβαν να εκδώσουν οι εκδόσεις Sestina, ένας εκδοτικός οίκος που έχει ταυτιστεί με σπουδαία κείμενα αλλά και με ποιότητα μεταφράσεων και επιμελειών. Με τη διαφωτιστική εισαγωγή και την εξαίσια μετάφραση της Ευαγγελίας Κουλιζάκη, ο αναγνώστης δεν έχει παρά να μελετήσει ένα κείμενο από τα λίγο γνωστά στο ευρύ κοινό. Ο Ντίκενς εδραιώνει την κυριαρχία του στον κοινωνικό ιστό και αυτήν τη φορά αντικείμενο και αποστολή του είναι οι έκπτωτες γυναίκες, αυτές που έχουν εξοριστεί από την κοινωνία των στερεοτύπων, αυτές που έπεσαν στα δίχτυα του απάνθρωπου και φρικιαστικού εγκλήματος δια χειρός Τζακ του Αντεροβγάλτη, αυτές που έμεναν απροστάτευτες και εξαθλιωμένες από το ίδιο το σύστημα, μέχρι που ο ίδιος δημιούργησε μια στέγη για εκείνες.Περισσότερα

Βλάσης Σκολίδης, Δημιουργία και ψύχωση στον Γιαννούλη Χαλεπά, Εκδόσεις Ερατώ

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να ερμηνευτεί μια προσωπικότητα, μια φυσιογνωμία όπως αυτή του Έλληνα Ροντέν, του μοναδικού Τηνιακού γλύπτη, του Γιαννούλη Χαλεπά. Ο κόσμος του Χαλεπά ήταν ένα κράμα δημιουργίας και βιωμάτων, τα οποία μας αναλύει ο συγγραφέας σε αυτό το σπουδαίο βιβλίο που αποτελεί εγχειρίδιο και οδηγό για να γνωρίσουμε τον άνθρωπο και καλλιτέχνη Χαλεπά. Σε χαλεπούς καιρούς όπως οι σημερινοί όπου τέτοιοι άνθρωποι ή σπανίζουν ή βρίσκονται υπό την σκέπη διάφορων τυχάρπαστων και επιφανειακών ανθρώπων που δεν πρεσβεύουν παρά το τίποτα, ο Χαλεπάς είναι ένας φάρος σαν εκείνον της Αλεξάνδρειας, είναι μια αξεπέραστη πηγή έμπνευσης και γνώσης, είναι ένα δείγμα ανθρώπου που υπηρέτησε τη δημιουργία, τη σεμνότητα και την ταπεινότητα.Περισσότερα

Γκράχαμ Γκρην, Καμένο χαρτί, Εκδόσεις Πόλις

Έχοντας ταξιδέψει και ζήσει σε πολλά σημεία του ορίζοντα, έχοντας παρατηρήσει τόσα έντονα γεγονότα στα μέρη αυτά και έχοντας το μικρόβιο του ψυχαναλυτή τόσο στο πνεύμα όσο και στο χαρτί, ο μοναδικός Γκράχαμ Γκρην υπήρξε, διατηρώντας απόλυτα τη διαφορετικότητά του, ένα κράμα ανάμεσα σε Τζόζεφ Κόνραντ και Σόμερσετ Μωμ. Γνώριμος ήδη στο ελληνικό κοινό από τα πολλά μυθιστορήματά του, πολλά από τα οποία έχουν εκδοθεί από τις εκδόσεις Πόλις, ο Γκράχαμ Γκριν υπήρξε πράκτορας των Βρετανικών Μυστικών υπηρεσιών και από τη θητεία του αυτή άντλησε πολλά από τα θέματά του. Χρησιμοποίησε τις εμπειρίες του και όλη αυτή τη γνώση που αποκόμισε για να εμπνευστεί θέματα και να αφιερωθεί στη συγγραφή σπουδαίων βιβλίων που θίγουν ζητήματα φλέγοντα και καίρια, επίκαιρα μέχρι και σήμερα.

Ένας άνθρωπος ευάλωτος και εύθραυστος, ένας άνθρωπος που αναζητά διεξόδους

Γνωστός για την ευαισθησία του σε κοινωνικά, πολιτικά και θρησκευτικά θέματα που τον οδήγησαν στη συγγραφή πολλών μυθιστορημάτων όπως ένα εκ των κορυφαίων του “Η Δύναμις και η Δόξα” ή “Ο ήσυχος Αμερικανός”, ο πολυταξιδεμένος και αποδέκτης πολλών ερεθισμάτων Γκράχαμ Γκρην, εντάσσει στις ιστορίες του ανθρώπους που ακροβατούν ανάμεσα στην από Θεού συγχώρεση και την προσωπική τους θυσία εις το όνομα του Πατρός. Εγγεγραμμένος σε ένα πλαίσιο αυτολύτρωσης από τα δεινά που τον μαστιγώνουν ως άνθρωπο τον ίδιο, ο Γκρην μεταθέτει τις ανησυχίες του στα πρόσωπα που περιγράφει και ντύνει τους χαρακτήρες του με την αγωνία του Θείου δράματος που κάθε φορά εκφράζεται διαφορετικά στο πρόσωπο του καθενός.

Ο Γκριν δεν αφηγείται απλά τα γεγονότα αλλά καθίζει τους ήρωές του στην πολυθρόνα του ψυχολόγου, τους ακτινογραφεί και μας τους παραδίδει έτοιμους να εισέλθουν μέσα μας για να τους παρακολουθήσουμε και να εξάγουμε τα συμπεράσματά μας. Η γλώσσα του και το ύφος του ταυτίζονται με το απαραίτητο πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται το μυθιστόρημα και εκφράζουν τη ζωή ενός ανθρώπου σχεδόν που στροβιλίζεται και βασανίζεται από ερωτήματα για όσα του έχουν συμβεί. Ο πρότερος βίος του τον ενταφιάζει μέσα σε στοές ανησυχίας και ενδοσκόπησης και όταν μεταβαίνει στο παλιό Βελγικό Κονγκό, τότε η επαφή του με εκπροσώπους της καθολικής θρησκείας αρχίζει να του γρατζουνάει τον σκληρό δίσκο της ψυχής του.

Στην πραγματικότητα -και διαβάζοντας το βιβλίο με προσοχή- ανακαλύπτουμε έναν άνθρωπο του οποίου ο νους διαπνέεται από ανασφάλεια και ανισορροπία, έχει διαπράξει κάτι απαγορευμένο, σαν τον καρπό των πρωτόπλαστων, είναι ανάξιος των πράξεών του ή χαμένος εντελώς και άρα καμένο χαρτί όπως αναφέρει και ο τίτλος του μυθιστορήματος; Έχει δικαίωμα στη συγχώρεση και άραγε θα αποδεχθεί να την αναζητήσει, είναι τα ερωτήματα που καίνε. Ο Γκρην είναι σταθερός στις νύξεις του περί θρησκείας σε όλα του τα βιβλία, έτσι όπως έκανε και ο σύγχρονός του Ζοζέ Σαραμάγκου, ωστόσο δεν παίρνει θέση αλλά μας υποβάλλει στη διαδικασία να αναρωτηθούμε περί του ήρωά του. Επικαλείται τα θεία για να διαμορφώσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο ο Κερύ θα μας παρουσιαστεί και τελικά αναρωτιόμαστε ως εξωτερικοί παρατηρητές μα και ως συνδιαμορφωτές απόψεων αν τελικά όλο αυτό το σκηνικό στο έργο που ανεβάζει είναι μία γροθιά στην ιδέα περί Θεού και περί συγχώρεσης, μία κραυγή αποκάλυψης της προστασίας των αδύνατων και τρωτών ανθρώπων που είναι ευάλωτοι και εύθραυστοι.

Η λέπρα είναι ένα κεντρικό θέμα, ένα στίγμα που για εκείνη την εποχή ήταν οδυνηρό και ταύτιζε τον άνθρωπο ως κάτι μιαρό, ένα εξόριστο ον που δεν έχει δικαίωμα στη ζωή. Ο ίδιος αναφέρει: “Θα προτιμούσαν να τους πλύνουν τα πόδια με τα μαλλιά τους σαν τη γυναίκα του Ευαγγελίου, παρά να τους καθαρίσουν με κάποιο αντισηπτικό”. Τελικά αυτοί είναι οι άνθρωποι που οδηγούνται στην «πυρά» και τον θάνατο για να εδραιώσουν την αγιότητα του Χριστού και την λάμψη του εις τους αιώνες των αιώνων ή είναι η αποδοχή πως ο άνθρωπος ποτέ δεν θα κατανοήσει την μεγαλειότητα της θυσίας για κάτι μεγαλειώδες που δεν βρίσκεται στα επίγεια στρώματα; Ο Γκρην θέτει εμμέσως πλην σαφώς ερωτήματα για αιώνες μετέωρα περί της υπάρξεως του Θεού. Ο Κερύ είναι ένα πρόσωπο ιδιαίτερο, ιδιόρρυθμο, ένας χαρακτήρας που παγιώνει εκείνον που αδυνατεί να ξεφύγει από το παρελθόν του.

Η παρουσία της Εκκλησίας μέσω του ηγούμενου από τη μία και του Κερύ από την άλλη, δημιουργούν μια δυάδα που αναδεικνύει τον ρόλο της συγχώρεσης ως το απόλυτο και ευκταίο γεγονός. Είναι μια σχέση εξομολογητική για τον Κερύ, ο οποίος όμως αδυνατεί να δει όλη την αλήθεια μπλεγμένος σε ένα περιβάλλον όπου επικρατούν και οι φυλετικές διακρίσεις και όλη η κρίσης της αποικιοκρατίας που καλά κρατεί και διατηρείται τόσα χρόνια. Ο Κερύ μοιάζει δέσμιος των ίδιων του των περιπετειών και των αποφάσεων, δεν πιστεύει πια και δεν βρίσκει κανέναν ενδοιασμό να το ανακοινώσει με κάθε ευθύτητα και ειλικρίνεια στον ηγούμενο. Με αυτόν τον τρόπο, ο εξαιρετικά δεξιοτέχνης Γκρην μάς θέτει ως θεατές και αναγνώστες να γίνουμε εμείς οι υποστηρικτές ή αρνητές του ήρωά του για την απόφασή του αυτή. “Κάπου κάπου ο άνθρωπος χρειάζεται απεγνωσμένα κάποιον που να βιώνει τις ίδιες αδυναμίες”.

“Δεν θέλω να αγαπάτε τη λέπρα. Θέλω να εξαλειφθεί η λέπρα”

“Όταν κάποιος είναι ξένος, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, προσπαθεί πάντα να δημιουργήσει μια οικεία ατμόσφαιρα, ίσως με κάποια φωτογραφία ή με καμιά σειρά βιβλία…”

Μηνάς Στραβοπόδης, Ο επαναστάτης της αβύσσου, Εκδόσεις Αρμός

“Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο ερχόμαστε, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή” είχε γράψει κάποτε ο Νίκος Καζαντζάκης. Με αυτό ταυτίζω τον ήρωα του βιβλίου, αυτή η σκέψη μου ήρθε πρώτη σαν άρχισα την ανάγνωση και σαν άρχιζα να διεισδύω στα έγκατα της αφήγησης για να βρω το μίτο της Αριάδνης και το νήμα της ζωής αυτού του ανθρώπου που βρέθηκε κλεισμένος σε ψυχιατρείο απλά και μόνο επειδή επικαλέστηκε τη διαφορετικότητά του ενώπιον ενός αυτοσχέδιου λαϊκού ανοιχτού δικαστηρίου χωρίς διαδικασίες. Εκείνο πήρε για αυτόν σαν την Εκκλησία του δήμου που ψηφίζει δια ανάτασης χειρός την απόφασή του, μα χωρίς κανόνες, την τελεσίδικη απόφαση να τον κλείσει σε ίδρυμα σαν να ήταν κάποιος παράφρων. Η αφήγηση δραματική μα όχι μακριά από μια σκληρή πραγματικότητα, από έναν κυκεώνα στιγμών που γλαφυρά περιγράφονται και εμείς στεκόμαστε να τα παρακολουθούμε σαν θεατές σε αρχαίο δράμα που παίζεται στη Θήβα.Περισσότερα

Ο κόσμος και ο πλούτος της γραφής, ένα πολύτιμο αγαθό που δεν πρέπει με τίποτα να χαθεί

Γραφή, ό,τι πολυτιμότερο έχει γεννηθεί στον κόσμο εκτός από την πλάση την ίδια, αυτή η εφεύρεση του ανθρώπου είναι μία από τις πιο ιστορικές και από τις πιο πανάρχαιες που άλλαξε τον κόσμο. Η ιστορία της γραφής γεννιέται μέσα από την ανάγκη του ανθρώπου να καταγράψει σκέψεις και συλλογισμούς, να κοινωνήσει το πνεύμα. Στην αρχή αυτό επιτυγχάνεται χάρη στις περίφημες πινακίδες από πηλό όπου και αποτυπώνεται η γραφή, εκεί υπάρχει η δυνατότητα ο γραφέας να σβήνει και να ξαναγράφει νέο κείμενο όπως κάνουμε εμείς σήμερα στα τετράδια. Είναι τα ελληνικά αγγεία ένα τέτοιο παράδειγμα πάνω στα οποία χαράζονται γράμματα, ονόματα και έτσι έχουμε σήμερα 2500 χρόνια μετά να διαβάζουμε το ελληνικό αλφάβητο. Το ελληνικό αλφάβητο υπήρξε και υπάρχει μέχρι σήμερα χάρη σε έναν και μόνο άνθρωπο που κατάφερε να μετατρέψει τα διάσπαρτα σύμβολα και να δημιουργήσει από το μηδέν αυτό το αλφάβητο, το φοινικικό που αποτελεί συνάμα το ελληνικό. Και φυσικά δεν είναι μόνο αυτό, η Μεσοποταμία, η Ασσυρία, η Φοινίκη και τόσοι άλλοι πολιτισμοί πρωταγωνιστές. Και είναι μετά που η ιστορία συνεχίζεται ακατάπαυστα χάρη στις περγαμηνές, στον πάπυρο και στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, μία από τις σημαντικότερες βιβλιοθήκες της αρχαιότητας που δυστυχώς χάθηκε για πάντα μαζί με το υπερπολύτιμο περιεχόμενό της, μια απώλεια που πλήγωσε την πνευματική παρακαταθήκη του τότε γνωστού κόσμου.Περισσότερα

Vladimir Nabokov, Σκοτεινό αδιέξοδο, Εκδόσεις Αγγελάκη

Ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ όπως ο Μπαλζάκ, ο Λακλό και άλλοι συγγραφείς του 19ου αιώνα, μπορεί να θεωρηθεί ως ένας από τους διαμορφωτές της φιλοσοφικής λογοτεχνίας που πραγματεύεται το θέμα των σχέσεων και δη του έρωτα, γιατί ο Ναμπόκοφ δεν γράφει απλώς, αλλά παράλληλα στοχάζεται. Ο έρωτας είναι ικανός για όλα, έχει εκείνο το μαγικό ραβδί να συγχωρεί αλλά και να κατακεραυνώνει, να σμίγει μικρούς και μεγάλους εραστές σε ένα παιχνίδι δίχως τελειωμό, χωρίς αναισθητικό, σαν τα σύννεφα που χορεύουν στο ρυθμό του ήλιου και εκείνος λατρεύει να παίζει πίσω τους το δικό του κρυφτό μέχρι να τους αποκαλυφθεί. Ο έρωτας είναι λυτρωτικός, είναι επαναστατικός, έχει εκείνη την σκόνη που διώχνει πάνω από τους διστακτικούς το μικρόβιο της αμφιβολίας ακόμα και σε δύσκολες περιστάσεις.Περισσότερα

James Norbury, Το Μεγάλο Πάντα και ο Μικρός Δράκος, Εκδόσεις Διόπτρα

Η φιλία είναι μια ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα έλεγε ο Αριστοτέλης, η φιλία είναι μια υπέρτατη αξία, μια έννοια που καλύπτει το φάσμα της ανταπόδοσης, της καλοσύνης, της συμβουλής, της φροντίδας και της αγάπης μακριά από ιδιοτέλειες και μοχθηρίες παντός τύπου. Σε αυτό το βιβλίο παίρνει σάρκα και οστά η έννοια της φιλίας έτσι όπως τη γνωρίζουμε και μέσα από την ιστορία των Διόσκουρων, του Κάστορα και του Πολυδεύκη, οι οποίοι προσωποποιούσαν για τους Έλληνες την εντιμότητα, τη γενναιοψυχία, την τόλμη, την ευγένεια και την αρετή. Ήταν προστάτες των καραβιών και των ναυτικών. Οι Έλληνες τους λάτρευαν και τους τιμούσαν σαν θεούς, ενώ συχνά ζητούσαν από αυτούς συμπαράσταση και βοήθεια στις δύσκολες ώρες. Ήταν οι προστάτες και σωτήρες των θνητών όπως τους είχαν χαρακτηρίσει την εποχή εκείνη.Περισσότερα

Ρόμπι Γουέισμαν, Το αγόρι από το Μπούχενβαλντ, Εκδόσεις Πατάκη

Η ιστορία του Άουσβιτς και του Νταχάου είναι αρκετά γνωστές και θλιβερές. Είναι γνωστά όλα αυτά που συνέβησαν σε όσους δυστυχώς πέθαναν υπό τις φρικιαστικές συνθήκες και τους περίφημους θαλάμους αερίων στους οποίους εισάγονταν για να εξοντωθούν και να εξολοθρευτούν. Είναι η ντροπή της ανθρωπότητας όλα αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και αναδεικνύουν τη βαρβαρότητα των ανθρώπων έναντι των ζώων που ποτέ δεν θα έκαναν τέτοιο κακό. Το Μπούχενβαλντ είναι ένας άλλος τόπος μαρτυρίου, ένα δείγμα του μαρτυρίου αυτού αποτελεί και αυτό το βιβλίο που ξεδιπλώνει την ιστορία των παιδιών, των αγοριών δηλαδή, Εβραιόπουλα στην πλειοψηφία τους, αγόρια ανήλικα, τα οποία βρέθηκαν εκεί φυλακισμένα να εργάζονται αντί να απολαμβάνουν ως παιδιά την παιδική τους τρυφερή ηλικία. Ο Ρόμπι Γουέισμαν καταθέτει άλλη μία πτυχή από τις πολλές άγνωστες ιστορίες που μας απασχολούν σχετικά με αυτή την περίοδο.Περισσότερα

Κωνσταντίνα Αρμενιάκου, Οι ιππότες της ελευθερίας, Εκδόσεις Μεταίχμιο

Ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας, η επονομαζόμενη και Μασσαλιώτιδα, είναι η κραυγή αγωνίας ενός λαού που ποθεί την ελευθερία του απέναντι στην ασυδοσία της αριστοκρατίας που απολαμβάνει μόνη της τα οφέλη του πλούτου και ο λαός πίσω απομονωμένος και παραμερισμένος ζει στη φτώχεια και την ανέχεια υπό άθλιες συνθήκες. Μέσα στο πλαίσιο αυτής της ατμόσφαιρας το αίτημα των Ελλήνων ακούγεται πιο δυνατό από ποτέ, αφού όσοι ταξίδευαν στο εξωτερικό ασπάζονταν τις ιδέες του διαφωτισμού. Σε όλη την Ευρώπη οι διανοούμενοι Έλληνες που τόσα χρόνια βλέπουν την πατρίδα τους σκλαβωμένη να ζει κάτω από τον ζυγό του κατακτητή επιταχύνουν τη δράση τους και τις ενέργειές τους ώστε το πνεύμα της αθάνατης Γαλλικής Επανάστασης να διαδοθεί παντού και με αυτό το πνεύμα τροφοδοτείται και η ανάγκη των Ελλήνων για την ανεξαρτησία τους από τους Οθωμανούς.Περισσότερα

Natalie Jenner, Τζέιν Όστεν. Η αδελφότητα, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

Η συγγραφέας, με το καλημέρα της σταδιοδρομίας της μπορεί να είναι περήφανη για το αποτέλεσμά της και αυτό, γιατί και μόνο η ιδέα να αφιερώσει το βιβλίο της στην Τζέιν Όστεν και στη μυθιστορηματική προσπάθεια διάσωσης του έργου μιας εκ των εμβληματικών γυναικών συγγραφέων, αξίζει τα συγχαρητήρια. Πέρα από αυτό λοιπόν και για δική μας ικανοποίηση, η συγγραφέας Τζένερ, μας χαρίζει ένα μυθιστόρημα βάλσαμο για μια εποχή που δείχνει να χάνεται μπροστά από τα μάτια μας, μια εποχή σίγουρα δύσκολη μα εντελώς διαφορετική από τη σημερινή και ευτυχώς πολύ πιο ρομαντική και συναισθηματική από τη σημερινή. Το βιβλίο αναφέρεται στη συγκρότηση μιας εξαιρετικής ομάδας, κάποιων σίγουρα επίσης ρομαντικών, οι οποίοι διακαώς παλεύουν και πασχίζουν να σώσουν την παρακαταθήκη της Τζέιν Όστεν ορμώμενοι από την ανιδιοτελή αγάπη και θαυμασμό για το έργο της.Περισσότερα

Heinrich Wölfflin, Βασικές έννοιες της ιστορίας της τέχνης, Εκδόσεις Επίκεντρο

Το Βίντερτουρ είναι μία από τις όχι και τόσο γνωστές πόλεις της Ελβετίας και δεν είναι απαραιτήτως ένας προορισμός όσο η Γενεύη ή η Ζυρίχη. Ωστόσο, θέλγει τα βλέμματα, καθώς για τους λάτρεις της τέχνης είναι σημείο αναφοράς, γιατί σε αυτή την πόλη που γεννήθηκε ο Βόλφλιν, βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές έργων τέχνης στην Ευρώπη, μία από τις πλουσιότερες συλλογές. Όπως το Ααράου της Ελβετίας υπήρξε η πόλη όπου πέρασε τα νεανικά του χρόνια ο Αϊνστάιν και η πόλη όπου το σχολείο στο οποίο φοιτούσε τον έκρινε ακατάλληλο προς μάθηση, έτσι και το Βίντερτουρ είναι σημαντικό τοπόσημο γιατί ανέδειξε αυτόν τον κορυφαίο Ιστορικό τέχνης. Ο Βόλφλιν υπήρξε πολυγραφότατος και το έργο του “Κλασική τέχνη” είναι σημείο αναφοράς για τους ιστορικούς τέχνης και βασικό εργαλείο ανάγνωσης της τέχνης γενικότερα.Περισσότερα