Ο Φέλζεν μέσω του πρωταγωνιστή του αναζητά την Λιόλια παντού, την λαχταρά, αναμετριέται ανάμεσα στον έρωτα και την αξιοπρέπεια, την επιθυμεί αλλά παράλληλα προσπαθεί να διατηρήσει υψηλό το αίσθημα της αντίστασης απέναντι σε κάτι που γνωρίζει καλά πως τον διαλύει συναισθηματικά. Δεν μπορεί να κάνει χωρίς αυτήν ενώ παράλληλα αντιστέκεται στην αποδόμηση της προσωπικότητάς του καθώς η ανάσα που κόβεται σαν την συλλογίζεται και η έλξη του προς αυτήν είναι δυνάμεις ισχυρές σε βαθμό που τον καταστρέφουν.

Όλο το βιβλίο είναι μια συγκρουσιακή πάλη, ένας αγώνας ανάμεσα στην λογική και το συναίσθημα και ο αγώνας είναι παντελώς αμφίρροπος καθώς ουδείς γνωρίζει τι θα υπερνικήσει στο τέλος. Αν και τον έχουν ονομάσει Ρώσο Προυστ, όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, θαρρώ πως έχει σφόδρα επηρεαστεί από τον μεγάλο δάσκαλο που ακούει στο όνομα Αντόν Τσέχοφ. Η Λιόλια είναι στα χέρια του Φέλζεν το εμπόδιο ευτυχίας και ησυχίας του ήρωά του, έτσι όπως ακριβώς ο γιατρός Αστρόφ είναι στα χέρια της ηρωίδας του Τσέχοφ, της Σόνια στον Θείο Βάνια. Διότι ο Φέλζεν σμιλεύει τον ήρωά του να αντέχει στα χτυπήματα της Λιόλια.