Στη Μασιμίλα Ντόνι, ο Μπαλζάκ για μία ακόμα φορά εξισώνει κάτω από την ίδια στέγη και με το ίδιο ακριβώς πρόσημο τους πρωταγωνιστές του, οι παλλόμενοι από τα πάθη και τις συγκινήσεις τους δέχονται τα χτυπήματα του έρωτα και υπόκεινται σε καυτά διλήμματα. Προβάλλουν τους πειρασμούς τους, τις έντονες εξάρσεις και τις επιθυμίες τους, οι άνθρωποι είναι όλοι ίδιοι μπροστά στον έρωτα. Να σημειωθεί πως εκτός από έναν πολύ συνειδητοποιημένο μοναχό της τέχνης του και πιστό και ταπεινό της τέκνο, υπήρξε αδιαμφισβήτητα και ένας εραστής ακαταμάχητος, ένας γυναικάς και ένας γόης όχι τόσο από την πλευρά της ομορφιάς του – δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφος – όσο της κομψότητάς του και της αριστοκρατικής του αύρας παρόλο που δεν ήταν αριστοκράτης.
Ο Μπαλζάκ, πιστός στην ψυχανάλυση των ηρώων του, οι οποίοι δεν είναι προϊόν της φαντασίας του αλλά βγαλμένοι από την ίδια τη ζωή και τη δική του προσωπική παρατήρηση των όσων συμβαίνουν γύρω του στην κοινωνία, σκιαγραφεί τις προσωπογραφίες τους και μας τους προσφέρει γυμνούς και αδύναμους ενώπιόν μας. Ο αναγνώστης γίνεται έτσι κατόπιν και δικής του επιθυμίας ο κριτής της ιστορίας και οι χαρακτήρες βρίσκονται σαν πηλός στα χέρια του για να τους σμιλέψει, να τους πλάσει και να τους κρίνει με τα δικά του μέτρα και σταθμά. Οι συναισθηματικές ανισορροπίες, ο εσωτερικός κόσμος τους που αναστατώνεται, οι ερωτικές παλινωδίες τους και τα σφάλματα που τους κοστίζουν ακριβά αποτελούν όλα αυτά μέρη ενός επικίνδυνου και επισφαλούς παιχνιδιού από το οποίο κανείς δεν εξαιρείται και κανείς δεν ξεφεύγει, οι πρωταγωνιστές του Μπαλζάκ είναι απόλυτα εύθραυστοι και ευάλωτοι, έρμαια της μοίρας τους.
