Γραμμένο το 1938 και ξεχασμένο για χρόνια μέχρι που ανακαλύφθηκε πρόσφατα, το βιβλίο αυτό είναι ένας ύμνος και ένας φόρος τιμής σε όσους άδικα κυνηγήθηκαν και εκδιώχθηκαν σε μία εποχή, αυτή του μεσοπολέμου, όπου πρόσωπα και συνειδήσεις, αξιοπρέπεια και ταυτότητες σβήστηκαν από τον χάρτη. Είναι πραγματικά ευχής έργον να αναδύονται στην επιφάνεια βιβλία όπως αυτό, ένα βιβλίο που περιγράφει δια του συγγραφέα του – θύμα και ο ίδιος – την ωμότητα και τη σκληρότητα των στιγμών σε μια Γερμανία όμηρο των δραματικών πολιτικών εξελίξεων, σε μια Γερμανία αιχμάλωτη ενός τερατώδους και επαίσχυντου ναζιστικού μορφώματος. Το βιβλίο συγκλονίζει ως προς την τραγική μοίρα του πρωταγωνιστή και μας μεταφέρει νοερά αλλά με ένταση την αγωνιώδη προσπάθειά του να μείνει αξιοπρεπής, ελεύθερος και κύριος της ζωής του.
Ο Ότο Ζίλμπερμαν είναι η προσωποποίηση του ανθρώπου της εποχής, ένας κυνηγημένος και ένας κυνηγημένος από την ιστορία άνθρωπος, ένας ήρωας του καιρού του που πασχίζει να παλέψει για την επιβίωσή του. Ο άνθρωπος αυτός, αφού έχει χάσει την περιουσία του μετά από ταξιδιωτικές περιπλανήσεις για να ξεφύγει από τον κίνδυνο της σύλληψής του, τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με το στοίχημα της μη απώλειας του μυαλού του, η οποία θα αποτελούσε ταφόπλακα για τη ζωή του. Οι στιγμές είναι κρίσιμες και εκείνος πλέον, εκτός από το Τρίτο Ράιχ που επιθυμεί να τον εξολοθρεύσει βλέποντας στο πρόσωπο του όπως και στο πρόσωπο κάθε Εβραίου έναν εχθρό του έθνους, αναμετριέται και με τις ίδιες του τις αντοχές να μην υποκύψει στις απειλές τους και να ζήσει μακριά από όλα αυτά. Κινεί γη και ουρανό για να μην πιαστεί στα δίχτυα του καθεστώτος και αντιστέκεται με όποιες δυνάμεις του έχουν απομείνει στη φαρέτρα της υπομονής του.
