Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης βρίσκεται στο στόχαστρο της ανάλυσης της εποχής αυτής για πολλούς και διάφορους λόγους που αξίζει να μελετηθούν. Αυτό το γυάλινο οικοδόμημα, το Ράιχ που προσπάθησε να γεφυρώσει το χάσμα των εσωτερικών παλινωδιών, να ανορθώσει την οικονομία και να ανοικοδομήσει μια νέα Γερμανία δεν είχε κανένα απολύτως μέλλον. Τόσο οι πολιτικές δυνάμεις που πρωταγωνίστησαν ή που προσπάθησαν να πρωταγωνιστήσουν, όσο και η κοινωνία που βρισκόταν στα όρια του χάους και της εξαθλίωσης, δημιουργούσαν ένα πολεμικό σκηνικό που δύσκολα μπορούσε να εξομαλυνθεί.
Αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, ασυνεννοησία των κομμάτων, δυσχέρεια στην σύσταση κυβερνητικών συμμαχιών, έθεταν εν αμφιβόλω την κοινοβουλευτική δημοκρατία που κάποιοι πίστευαν πως μπορούσε να θεμελιωθεί πάνω σε γερές βάσεις και να λειτουργήσει πυροσβεστικά και να βγάλει την χώρα από το αδιέξοδο. Όλες αυτές οι φιλονικίες και οι αψιμαχίες μεταξύ των διαφόρων κομμάτων που αλληλοεξοντώνονταν δίχως να το καταλάβουν, όλο αυτό το σκηνικό αλληλοσπαραγμού και αδυναμίας κυβερνησιμότητας, μιας και είχαμε εκείνη την περίοδο πολλές εκλογικές αναμετρήσεις χωρίς αντίκρισμα, όλη αυτή η κατάσταση τροφοδοτούσε σιγά σιγά το μόρφωμα του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος υπό τον ηγεμονικό “Φύρερ” Αδόλφο Χίτλερ.
