“Τη νύχτα, συνδεόμασταν με τα μεγάφωνα που είχαν εγκαταστήσει στους δρόμους οι Γερμανοί για τις ανακοινώσεις τους και παίζαμε τον εθνικό ύμνο της Πολωνίας. Όσο περισσότερο πετυχαίναμε τους σκοπούς μας καταφέρνοντας να ξεγλιστράμε, τόσο περισσότερο θέλαμε να συνεχίσουμε. Ήταν σαν ναρκωτικό. Παρ’ όλα αυτά, έπρεπε να προσέχουμε, αφού οι ναζί όχι μόνο είχαν διαλέξει το Λούμπλιν ως επιχειρησιακό τους κέντρο, αλλά παντού σε όλη την υπόλοιπη Πολωνία οι Γερμανοί κατάσκοποι είχαν αρχίσει να εντοπίζουν τις αρχηγούς του πρώην Σώματος Πολωνών Οδηγών και να τις συλλαμβάνουν”. Η μαρτυρία αυτή είναι μία από τις πολλές της Κάσια, της μίας εκ των ηρωίδων του βιβλίου που αφηγείται σημεία και τέρατα που έλαβαν χώρα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ράβενσμπρικ, εκεί όπου τόσοι και τόσοι άνθρωποι, αποκλειστικά γυναίκες, αντιμετωπίστηκαν ως μιάσματα και αποβράσματα και εξολοθρεύτηκαν δίχως κανέναν προφανή λόγο παρά μόνο από παράνοια από μία ομάδα ψυχοπαθών βασανιστών.Περισσότερα


