Η ιστορία ανέκαθεν αποτελούσε το όχημα εκείνο πάνω στο οποίο πατάει ο άνθρωπος για να γνωρίσει τον ίδιο του τον εαυτό μέσα από γεγονότα, κρίσεις και ανατροπές. Με γνώση και αξιέπαινη ευρυμάθεια βιβλία σαν και αυτό μας παίρνουν από το χέρι και μας προσφέρουν ένα ταξίδι στον χώρο και τον χρόνο, μια περιήγηση στα μονοπάτια της ιστορίας. Η ιστορία της Ελλάδας είναι συνυφασμένη με καταστροφές και θριάμβους, με αναταράξεις και πολλαπλά γεγονότα που έβαλαν την σφραγίδα σε αυτό που εμείς οι μεταγενέστεροι γνωρίζουμε σήμερα. Με την απόσταση που σήμερα έχουμε από τις εξελίξεις του ασταθούς 19ου αιώνα, ο συγγραφέας του σήμερα μπορεί και διεισδύει στα γεγονότα και την ιστορία για να αντλήσει συμπεράσματα και μέσα από τη μυθοπλασία να ρίξει φως σε σημαντικές στιγμές. Η Λύντια Τρίχα, εκτός των άλλων έχει συμβάλλει τα μέγιστα με τα βιβλία της και φωτίζει τις γνωστές αλλά κυρίως τις άγνωστες αυτές πλευρές της ιστορίας μας. Είμαστε τυχεροί διότι μας έχει προσφέρει τρεις εξαιρετικές βιογραφίες, εκείνη του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, του Χαρίλαου και βέβαια του Σπυρίδωνα Τρικούπη. Τώρα με αυτό το μυθιστόρημα έχουμε την μοναδική ευκαιρία να βουτήξουμε σε έναν ολόκληρο αιώνα ελληνικής ιστορίας όπου βρίσκουμε πρόσωπα που διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του σπουδαίου πολιτικού Χαρίλαου Τρικούπη.
Ιχνηλατώντας την ιστορία ενός αιώνα και αναδεικνύοντας τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν
Το βιβλίο είναι ουσιαστικά μια ελεγεία και ένας ύμνος στην οικογένεια Τρικούπη μέσα από την αναφορά στις γυναίκες του Χαρίλαου Τρικούπη, από τη γιαγιά του, τη μητέρα του, την αδερφή του, μέχρι τον πατέρα του Σπυρίδωνα Τρικούπη, τον θείο του Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, τη γιαγιά του Σμαράγδα Μαυροκορδάτου, τη μητέρα του Αικατερίνη Τρικούπη, την αδερφή του Σοφία Τρικούπη. Μιας και μιλάμε για την Σοφία, ας θυμηθούμε τον Φρέντυ Γερμανό, ο οποίος στο δικό του εμβληματικό μυθιστόρημα Γυναίκα από βελούδο αναφέρεται στην Σοφία και στον Χαρίλαο, καθώς η σχέση τους ήταν τόσο στενή και οι δυο τους τόσο αγαπημένοι που θυμίζει αρχαία δίδυμα όπως ο Πάτροκλος και ο Αχιλλέας ή ο Ηφαιστίωνας και ο Μέγας Αλέξανδρος. Πολλοί μάλιστα με πικρόχολα σχόλια λοιδορούσαν αυτή τη σχέση των δύο αδερφών, ένα ελληνικό φαινόμενο διόλου σπάνιο. Και οι δυο υπήρξαν θύματα κουτσομπολιών και άλλων γελοίων υπαινιγμών, ενώ φρόντισαν αμφότεροι να μην δίνουν δικαίωμα σε κακεντρεχή σχόλια. Η Σοφία Τρικούπη έμεινε πιστή θαυμάστρια και λάτρης του αδερφού της μέχρι την τελευταία στιγμή, τότε που εκείνος κείτονταν νεκρός στην νεκρική κλίνη και εκείνη του κρατούσε το χέρι και δεν έφευγε στιγμή από κοντά του, πιστός στρατιώτης που δεν άφηνε τον στρατηγό του.
Κατά τον Χέγκελ “το μόνο που μας διδάσκει η ιστορία είναι ότι τίποτε δεν μας διδάσκει η ιστορία”. Το οδοιπορικό στα ιστορικά γεγονότα που επιχειρεί σε αυτό το εξαιρετικό μυθιστόρημα η συγγραφέας Λύντια Τρίχα την άποψη του Χέγκελ έρχεται με τραγικά επίκαιρο τρόπο να επικροτήσει και να επαυξήσει. Είναι η ιστορία που δίνει νόημα στην ύπαρξη του ανθρώπου και είναι αυτή που καθοδηγεί ή που θα έπρεπε να καθοδηγεί στα επόμενα βήματα την ανθρωπότητα για να μην επαναλαμβάνει λάθη του παρελθόντος. Η ιστορία έχει τη δύναμη να επηρεάζει πρόσωπα και πράγματα, είναι η κινητήριος δύναμη και η απόδειξη του περάσματος του ανθρώπου από αυτόν τον κόσμο. Οι συγγραφείς χρησιμοποιούν την ιστορία για να μπορέσουν να αφηγηθούν ένα ή περισσότερα επεισόδια, να επικεντρώσουν την προσοχή τους σε συγκεκριμένα δεδομένα και να ρίξουν φως σε αθέατες πλευρές της ιστορίας. Η Λύντια Τρίχα καταφέρνει και παντρεύει με έναν εξαιρετικό τρόπο τις διαφορετικές εποχές μέσα από ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα συνδέοντας τα διάφορα πρόσωπα μεταξύ των παρέχοντάς μας όλα εκείνα τα στοιχεία ώστε να τα γνωρίσουμε καλύτερα.
Μέσα από τις σελίδες του σπουδαίου αυτού μυθιστορήματος, η Λύντια Τρίχα φιλοτεχνεί την προσωπογραφία των γυναικών που έδωσαν στην Ελλάδα σπουδαίους πολιτικούς άντρες ενώ εκείνες έμειναν πιο πολύ στην αφάνεια. Άρα, η συμβολή της Τρίχα είναι να αναδείξει αυτά τα πρόσωπα διότι πίσω από τους σπουδαίους άντρες πάντα θα κρύβεται μια σπουδαία γυναίκα, όσο και αν αυτό ακούγεται στερεότυπο και κοινότοπο. Στην περίπτωση των γυναικών αυτών, όπως της Σοφίας, της Σμαράγδας, της Αικατερίνης, της Μαρίας και των υπολοίπων υπάρχει μια ιστορία που τις συνοδεύει και αυτή την ιστορία καλούμαστε να ανακαλύψουμε. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να διαβάζεται από όλους τους εφήβους για να γνωρίσουν με πιο εύκολο και προσιτό τρόπο τις φυσιογνωμίες εκείνες που πολλές φορές μένουν στην αφάνεια. Αν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο Σπυρίδων και ο Χαρίλαος Τρικούπης σήμερα μνημονεύονται είναι γιατί οι μητέρες, αδελφές, θείες, γιαγιάδες και σύζυγοι, ακόμα και οι ερωμένες, έβαλαν το λιθαράκι τους και αξίζουν και αυτές το μερίδιο της ιστορίας, μιας ιστορίας που είναι αμείλικτη και πάντα ακέραια.
Τα πρόσωπα της Ιστορίας, όπως για παράδειγμα το πρόσωπο του Χαρίλαου Τρικούπη και των γυναικών που βρίσκονται στο περιβάλλον του, είναι συνυφασμένα με τις τύχες των λαών, πρόσωπα που άλλαξαν προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο τον ρου της ιστορίας και τον επηρέασαν καίρια με τις σωστές ή λανθασμένες αποφάσεις της. Όταν ο Χαρίλαος Τρικούπης έγινε πρωθυπουργός ήταν ουσιαστικά μια οικογενειακή επιτυχία, καθώς πολεμήθηκε όσο πολύ στην πορεία της πολιτικής του σταδιοδρομίας και η έλευσή του στον πρωθυπουργικό θώκο ουσιαστικά απεκατέστησε το όνομά του. Η ιστορία μας διδάσκει και μας θυμίζει πώς να αποφεύγουμε τα λάθη του παρελθόντος, πολλές φορές όμως μας θυμίζει και το πόσο τρωτοί είμαστε, πόσο εύθραυστοι είμαστε, πόσο αδύναμοι είμαστε. Η Ιστορία είναι όμως και αμείλικτη και διορθωτική πολλές φορές, τοποθετεί τα πράγματα στη θέση τους και φέρνει στο προσκήνιο όλα εκείνα που κάποιος θα ήθελε να μείνουν εν κρυπτώ. Η επιστήμη της Ιστορίας είναι εδώ για να ανατρέχουμε κάθε στιγμή σε αυτήν και να την συμβουλευόμαστε, να μαθαίνουμε τι συνέβη στο παρελθόν και τι μέλλει γενέσθαι στο άμεσο και απώτερο μέλλον, είναι η σοφή μητέρα όλων μας. Διότι οι εποχές μπορεί να αλλάζουν, οι άνθρωποι όμως όχι.
«Ο Χαρίλαος, πρωθυπουργός! Τι χαρά θα έπαιρναν οι γονείς μας αν ζούσαν! Πρωθυπουργός! Ύστερα από τόσες δύσκολες μέρες, η σημερινή αποτελεί πραγματικά μεγάλη γιορτή! Αναγνωρίζεται ο ίδιος, επικροτούνται οι ιδέες του, ανοίγει ο δρόμος για μια πιο ουσιαστική πολιτική σταδιοδρομία…»
