Ζώα θύματα πειραμάτων, γαϊδουράκια βασανισμένα στο έλεος του τουριστικού προϊόντος, ζώα εγκλωβισμένα και φυλακισμένα σε ζωολογικούς κήπους με αμφίβολες συνθήκες διαβίωσης, κυνήγι με ακολουθία σφαγής φαλαινών και φωκιών ως ένδειξη «διασκέδασης» και ο κατάλογος της βίας κατά των ζώων δεν έχει τελειωμό. Στο βιβλίο αυτό, ο δημοσιογράφος Πέτρος Κατσάκος ξετυλίγει το κουβάρι της ανόητης και αχρείαστης, της δολοφονικής και εγκληματικής εκμετάλλευσης κάθε μορφής ζωής που δεν είναι ανθρώπινη αλλά υφίσταται την κακοποίηση από τον άνθρωπο. Τα παραδείγματα που διαβάζουμε είναι πραγματικά δείγμα ενός κόσμου που δεν σέβεται την παραμικρή μορφή ζωής, βασανίζει, κακοποιεί και εκμεταλλεύεται δίχως έλεος και χωρίς καμία συνέπεια ή τιμωρία. Νόμοι υπέρ της προστασίας των ζώων υπάρχουν μα μόνο στα χαρτιά διότι το κέρδος και το συμφέρον καθώς και η ικανοποίηση των χειρότερων ανθρώπινων συνηθειών υπερβαίνει τον νόμο, κατά πώς φαίνεται. Είναι θλιβερό ο άνθρωπος να θεωρεί τον εαυτό του βασιλιά των πάντων και να θεωρεί πως είναι ο κυρίαρχος να πράττει και να δρα ανεξέλεγκτα.
Κάθε μη ανθρώπινο ον έχει δικαίωμα στην προστασία και τη ζωή, κανένα ζώο δεν είναι αντικείμενο
Ως άνθρωποι δεν έχουμε μόνο δικαιώματα, έχουμε και υποχρεώσεις, κάτι το οποίο ξεχνάμε εύκολα γιατί έτσι μας συμφέρει. Οι κάθε λογής οργανώσεις που προσπαθούν να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των ζώων βρίσκονται ανά τον κόσμο σε δυσμένεια και αντιμετωπίζονται ως κάποιοι γραφικοί τύποι, οι οποίοι παλεύουν για το αυτονόητο. Κάθε μορφή ζωής αξίζει τον σεβασμό, τα ζώα δεν είναι αντικείμενα, έχουν ψυχή, καρδιά, συναισθήματα και πολλές φορές σκέψη. Άρα, κάθε κακοποιητική συμπεριφορά τα κάνει να πονάνε, να θλίβονται, να φοβούνται, να κλαίνε. Δεν πρέπει να κάνουμε στα ζώα, αυτό που δεν θα άρεσε σε εμάς, είναι τόσο απλό μα και τόσο δύσκολο συνάμα. Παραδόσεις και έθιμα που κατακρεουργούν ζωές αθώων υπάρξεων, τα οποία μάλιστα δεν έχουν φωνή για να μπορέσουν να μιλήσουν και να εκφραστούν, δεν είναι παραδόσεις και έθιμα, είναι βάναυσες συμπεριφορές, είναι κανιβαλισμός, είναι αγριότητα και δραστηριότητα που δεν συνάδει με τον πολιτισμό. Κάποτε οι άνθρωποι σκότωναν ίσα ίσα για να μπορέσουν να καλύψουν τις ανάγκες τους σε τροφή, να ντυθούν και αυτό ήταν πέρα για πέρα λογικό. Αυτό που συμβαίνει σήμερα, στην εποχή της ασυδοσίας, όπου σκοτώνουμε αθώα ζώα, τρώμε ό,τι είναι να φάμε και τα υπόλοιπα τα πετάμε δεν έχει καμία λογική.
Τα όσα περιγράφει ο Πέτρος Κατσάκος σε αυτό το βιβλίο είναι γροθιά στο στομάχι, αλλά τέτοια βιβλία χρειάζονται για να καταλαβαίνουμε τι κακό κάνουμε στην φύση γύρω μας, τι θλίψη σπέρνουμε, πόσο αδηφάγοι και άπληστοι έχουμε καταντήσει ως είδος. Σκοτώνουμε το λιοντάρι για να το επιδείξουμε ως τρόπαιο, σφάζουμε ζώα στον βωμό μιας ανόητης ικανοποίησης του εγώ μας, να δείξουμε πόσο δυνατοί είμαστε και πόσο ισχυροί απέναντι στο αδύναμο πλάσμα. Αυτό το πλάσμα δεν μας πείραξε, δεν μας ενόχλησε, απλά επιθυμεί να ζήσει τη ζωή του έτσι όπως ο Θεός αποφάσισε για αυτό. Εμείς όμως αχόρταγοι και απολίτιστοι λαχταρούμε να του την στερήσουμε σαν να είμασταν οι κυρίαρχοι αλλά δεν είμαστε, υπόλογοι είμαστε για το κακό που προξενούμε.
«Η βιομηχανική κτηνοτροφία, το τεράστιο αυτό σύστημα που λειτουργεί αδιάκοπα και χωρίς συναισθηματισμούς, μας αποξενώνει από τον πόνο και τον θάνατο των ζώων. Και αυτό συμβαίνει επειδή δεν βλέπουμε. Δεν ακούμε. Δεν νιώθουμε. Αν τα σφαγεία είχαν γυάλινους τοίχους, το βλέμμα του ανθρώπου θα διασταυρωνόταν με το βλέμμα του ζώου. Η κραυγή του ζώου θα γινόταν ένα κάλεσμα για βοήθεια, για λύτρωση, που κανείς δεν θα μπορούσε να αγνοήσει. Τα ζώα, που σφαγιάζονται μέσα στη σιωπή, θα είχαν φωνή» γράφει ο Πέτρος Κατσάκος. Δεν χρειάζεται να πάμε σε κανένα άκρο, ο άνθρωπος έχει ανάγκη το κρέας και το ψάρι, όμως όλα είναι αποτέλεσμα μέτρου και σύνεσης. Δεν μπορούν να αποδεκατίζονται κοπάδια στο όνομα μιας παράδοσης ετών η οποία μυρίζει αίμα. Όταν στην Ισπανία για παράδειγμα, ο ταύρος βγαίνει στην αρένα ώστε το πλήθος να ευχαριστηθεί τον θάνατό του, αυτό δεν είναι έθιμο που οφείλει να διαιωνίζεται. Ο άνθρωπος δεν είναι πιο ίσος από το ζώο επειδή το ζώο δεν έχει φωνή να μιλήσει. Είναι μια πράξη εκδίκησης, είναι μια πράξη παράλογη, είναι ένα έγκλημα και μια δολοφονία και αυτό δεν χωράει αμφισβήτηση.
«Ο τουρισμός γύρω από την πολική αρκούδα έχει εξελιχθεί σε μια εξαιρετικά κερδοφόρα βιομηχανία, με πακέτα που προσφέρουν στους πλούσιους επισκέπτες την ευκαιρία να κυνηγήσουν και να σκοτώσουν μια αρκούδα με τρόπαιο τη γούνα ή το τομάρι της. Με το κόστος μιας τέτοιας εμπειρίας να κυμαίνεται από 30.000 έως 50.000 δολάρια, οι πολικές αρκούδες μετατρέπονται σε εμπόρευμα και ταυτόχρονα σε τραγικά θύματα ενός οικονομικού παιχνιδιού που όχι μόνο εντείνει την πίεση στην πληθυσμιακή τους συρρίκνωση αλλά και επιδεινώνει τη σοβαρότητα των παραγόντων που τις αποδεκατίζουν» διαβάζουμε για αυτή την φρίκη, μια φρίκη για την οποία δεν πρέπει να είμαστε υπερήφανοι. Δεν είναι λούτρινες αυτές οι αρκούδες και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάνουμε είδη απλά και μόνο επειδή κάποιοι λατρεύουν το αίμα και το χρήμα. Αν δεν σταματήσει αυτό σήμερα πότε;
Τα όσα διαβάζουμε σε αυτό το βιβλίο οφείλουν σίγουρα να μας προβληματίσουν, να αλλάξουμε στάση ζωής, να καταστούμε πιο υπεύθυνοι και να αντιληφθούμε πως τα ζώα νιώθουν πόνο, θλίψη, άγχος, λύπη και όλα αυτά τα θλιβερά συναισθήματα που τους προκαλούμε με μοναδικό στόχο να τα σκοτώσουμε και να τα καταναλώσουμε. Οφείλουμε να κατανοήσουμε καλά πως δεν είμαστε ανώτεροι κανενός άλλου είδους ζώου, είτε αυτό λέγεται ποντίκι, είτε αλεπού, είτε γουρούνι, είτε πίθηκος για να αναφέρω μόνο ορισμένα από τα ζώα που υποφέρουν από τον άνθρωπο. Πειράματα επί πειραμάτων για έρευνες καλλυντικών και άλλων προϊόντων, σφαγές με οδυνηρό τρόπο και χωρίς αναισθησία, ηλεκτροσόκ και ό,τι άλλο δεν μπορεί να φανταστεί ο αναγνώστης λαμβάνει χώρα στις κάθε είδους βιομηχανικές μονάδες κτηνοτροφίας ή ιχθυοτροφίας, αυτά και άλλα πολλά καταγράφονται εδώ. Τα παραδείγματα διαδέχονται το ένα το άλλο στο βιβλίο με τέτοια ταχύτητα που ο αναγνώστης σίγουρα θα νιώσει ένοχος στο τέλος ακόμα και αν δεν έχει πειράξει ούτε κουνούπι στη ζωή του. Ουσιαστικά, είμαστε ένοχοι όχι για όσα κάνουμε αλλά για όσα δεν κάνουμε και αυτό το βιβλίο είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αναλάβουμε δράση ο καθένας από μόνος του αλλά και συλλογικά. Είμαστε υπεύθυνοι όλοι, το κράτος, οι πολίτες, οι επιχειρήσεις, οι οργανώσεις και έχουμε σοβαρούς λόγους. Ο καθένας μπορεί να επιφέρει την αλλαγή αρκεί να λάβει σοβαρά υπόψιν του το κακό που μπορεί να δημιουργεί εκούσια ή ακούσια, η αλλαγή οφείλει να γίνει διότι κάθε ζωή αξίζει.
«Τα γουρούνια, οι κατσίκες, οι αγελάδες και τα πρόβατα δεν είναι μόνο πηγές τροφής. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, αδέρφια μας στην αλυσίδα της ζωής. Η αναγνώριση του βάθους των συναισθημάτων τους μπορεί να μας οδηγήσει σε έναν κόσμο όπου η εκμετάλλευση θα δώσει τη θέση της σε μια πιο ηθική και συμπονετική σχέση μαζί τους. Δεν είναι το μέλλον που θέλουμε για τα ζώα, αλλά το μέλλον που αξίζουν»
