Αρχείο

Ο Βαν Γκογκ είχε αποτυπώσει στους πίνακές του την καθημερινή ενασχόληση των αγροτών με τις εργασίες τους και είχε φιλοτεχνήσει με σεβασμό αλλά και θαυμασμό στο έργο τους όλη την σκληράδα της δουλειάς αυτής καθώς όμως και τον κόπο τους. Επίμονος παρατηρητής της εργασίας των απλών αυτών ανθρώπων στην ύπαιθρο ήταν παρών στην συγκομιδή των καρπών, στην σπορά, στον θερισμό και στην αγιασμένη αυτή εργασία τους που τόσο υπέροχα αποφάσισε να τιμήσει μέσω των έργων του. Η Mary Webb, σε αυτό το απαράμιλλης ομορφιάς μυθιστόρημα, ξετυλίγει το πλαίσιο ζωής στις αρχές του 19ου αιώνα εκεί όπου σμίγουν από την μία πλευρά η απληστία, η κακοδαιμονία, οι ανθρώπινες αδυναμίες που καθιστούν τον άνθρωπο αιχμάλωτο της τρωτότητάς του και από την άλλη η καλοσύνη, η εργατικότητα, η αγνότητα, η αγάπη για την φύση και τα όσα προσφέρει στον άνθρωπο. Πρόκειται για ένα εκ των κορυφαίων λογοτεχνικών διαμαντιών διότι δεν είναι μόνο η αφήγηση της Γουέμπ, είναι η όλη ατμόσφαιρα της εποχής που περιγράφεται ενώ είναι και τα μηνύματα που παραμένουν διαχρονικά και εις το διηνεκές για τον σύγχρονο άνθρωπο, αυτόν που πάντα θα μαστίζεται από την υπεροψία, την απληστία, την φιλοχρηματία.Περισσότερα

Δεν έχει λάβει τυχαία τη θέση του ανάμεσα στους κορυφαίους εκπροσώπους της νεοελληνικής λογοτεχνίας, δεν είναι σύμπτωση που τα διηγήματα και τα μυθιστορήματά του καθώς και η ποίησή του πάντα θα μνημονεύονται. Ο Γιάννης Σκαρίμπας είναι ταυτισμένος με την ελληνική παράδοση, με την ντοπιολαλιά και τις εικόνες μιας άλλης Ελλάδας, την οποία δύσκολα θα βρούμε σήμερα μιας και η σύγχρονη εποχή έχει αλλοιώσει τις πόλεις και έχει χαθεί το παλιό και αυθεντικό. Ωστόσο, μέσα από τις αφηγήσεις και τις περιγραφές του Σκαρίμπα ξαναζούμε εκείνη την εποχή και ερχόμαστε σε επαφή με τους ανθρώπους, τους οποίους εκείνος συναναστράφηκε και μέσα από τις περιγραφές του μετέδωσε σε εμάς τους μετέπειτα αναγνώστες του το ποιόν τους, μέσα από τα θαυμαστά κείμενά του. Ο Σκαρίμπας είναι από τις άγιες μορφές της ελληνικής λογοτεχνίας, ένας γνήσιος ανταποκριτής του καιρού του και ένας αειθαλής έφηβος, όπως ήταν επίσης ο Αντώνης Σαμαράκης. Στα διηγήματά του πρωταγωνιστεί η αγάπη, η ποιητικότητα, η λυρικότητα, η λατρεία για την πατρίδα, η φωνή ενός ανθρώπου που τίμησε τον τόπο του και ανέδειξε τις ομορφιές του. Τα περισσότερα χρόνια του τα πέρασε στην Χαλκίδα, στα ρεύματα του Ευρίπου, αυτά στα οποία αναφέρθηκε και η Γαλάτεια Σαράντη στο δικό της μυθιστόρημα.Περισσότερα

Η ιδανική εικόνα ενός παιδιού είναι η χαρούμενη παιδική ηλικία, οι φωνές του να παίζει με τους γονείς του και να απολαμβάνει ανέμελα και ξέγνοιαστα μια παιδική ηλικία μακριά από άσχημες εικόνες και σκέψεις. Είναι και η παρέα παππούδων και γιαγιάδων να το μεγαλώνουν, να του διαβάζουν παραμύθια, να το νανουρίζουν, θυμίζοντάς του πως δεν είναι μόνο και πως πάντα υπάρχει εκεί κάποιος να το φροντίζει και να το νοιάζεται. Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα ίδια για όλα τα παιδιά; Δυστυχώς, όχι, υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος, αυτή της κακοποιητικής και βίαιης συμπεριφοράς, ενός πατέρα με το τέρας να ξεχωρίζει, είναι η εμπειρία του Ντάνι, είναι η ιστορία του Ντάνι, την οποία αφηγείται ο Κίμπαλ σε αυτό το πραγματικά συγκινησιακά φορτισμένο κείμενο. Δεν διακρίνουμε όμως μόνο συγκίνηση, αποτροπιασμό και πολλές φορές αηδία για αυτά που περιγράφονται και τα οποία δεν αξίζουν σε κανένα παιδί. Ο αφηγητής Ντάνι είναι ιδιαίτερα σκωπτικός και με βιτριολικό χιούμορ ξετυλίγει την εικόνα ενός κακού πατέρα, ενός πατέρα ο οποίος δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και δυστυχώς να μείνει στην ιστορία για τους λάθος λόγους.Περισσότερα

Ο Λέων Τολστόι στην αψεγάδιαστη Άννα Καρένινα έγραφε πως όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες λίγο πολύ μοιάζουν μεταξύ τους, οι δυστυχισμένες όμως οικογένειες έχουν η καθεμία τη δική της δυστυχία. Αυτό αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο βιβλίο αυτό καθώς ο αφηγητής, σαν άλλος Κάφκα στη Μεταμόρφωση, μιλά ανοιχτά για την κακοποιητική συμπεριφορά του πατέρα απέναντι τόσο στον ίδιο όσο και στη μητέρα του. Για αυτό τον λόγο, η επέτειος καθίσταται μία εξομολόγηση, μια φωνή αντίστασης απέναντι σε όλα εκείνα τα τοξικά και τα βίαια που στιγματίζουν τη ζωή ενός παιδιού, ενός εφήβου, ενός ενήλικα. Είναι ένα μυθιστόρημα βαθιά συναισθηματικά φορτισμένο, συγκινησιακά φορτωμένο, μια ιστορία γραμμένη από καρδιάς και από ψυχής, ένα χρονικό όπου εκφράζεται η βαθιά ανάγκη να απαγκιστρωθεί ο αφηγητής από συμπεριφορές που του πληγώνουν την ψυχή και την καρδιά. Περισσότερα

Όσες εκδόσεις των βιβλίων του Παπαδιαμάντη και αν προκύψουν, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το κέρδος για το αναγνωστικό κοινό και αυτό γιατί πάντα θα αναδεικνύεται το μεγαλείο των αφηγήσεών του και των μηνυμάτων προς τις επερχόμενες γενιές. Ποτέ δεν θα πάψει να είναι ο πατέρας της ελληνικής λογοτεχνίας, ένας φάρος των γραμμάτων και των τεχνών, γιατί η τέχνη του λόγου του είναι κάτι το μοναδικό και αξεπέραστο, του οφείλουμε τόσα πολλά, φωτίζει το μέσα μας και μας θυμίζει τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, της παγκόσμιας και οικουμενικής που ανήκει σε όσους την αγαπούν και την υπηρετούν. Αυτός ο κοσμοκαλόγερος που δεν γνώρισε παρά λίγες χαρές, κλεισμένος στο νησί του και αφιερωμένος στη συγγραφή και την μετάφραση – μην ξεχνάμε πως μετέφρασε τους σπουδαιότερους εκ των ξένων συγγραφέων – μας άφησε ένα έργο, το οποίο δεν πάψουμε να θαυμάζουμε και θα το έχουμε ως εγχειρίδιο ζωής εις το διηνεκές. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως από τις εκδόσεις Αιώρα κυκλοφορούν τα έργα του σε τόσες διαφορετικές γλώσσες, αναδεικνύοντας την οικουμενικότητά του και την παγκοσμιότητα του έργου του.Περισσότερα

«Έχει άδεια κυκλοφορίας τη νύχτα… Ναι, έχει και τι μ’ αυτό; Δίνοντε άδειες και για άλλους λόγους. Πήξαμε στις πληροφορίες, στις υποψίες και στις κατηγόριες. Μα τι έχουμε πάθει, όλοι κατηγορούν ο ένας τον άλλο και χωρίς λόγο, έτσι, για το κακό. Χωρίς αποδήξεις. Δεν το βλέπεις; Για το κακό, μόνο για το κακό. Πώς θα ζήσουμε έτσι, να φοβόμαστε τη σκιά μας;». Η Ελλάδα βγήκε από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο λαβωμένη, κατεστραμμένη και διαλυμένη από μια μακρά περίοδο κατοχής. Πόλεις ολόκληρες, χωριά, κωμοπόλεις, άνθρωποι νεκροί από την πείνα και την ανέχεια, άνθρωποι να προσπαθούν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους μέσα από τα συντρίμμια. Και όμως τα δύσκολα τώρα αρχίζουν, το τέρας του εμφυλίου εφορμά. Μια ιστορία ξανά ιδωμένη καθώς είναι της μοίρας μας γραφτό ως έθνος να ζούμε καταστροφές και θριάμβους. Αυτό μήπως δεν συνέβη σε διαφορετικές περιόδους της ιστορίας μας όταν και πληρώσαμε βαρύ τίμημα με το αίσθημα διχόνοιας που μας χαρακτηρίζει ύστερα από μια επιτυχία; Γιατί λοιπόν να γίνει διαφορετικά ύστερα από τον αιματηρό και τόσο φρικτό Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, ένας αρρωστημένος και ακόμα πιο φρικτός εμφύλιος πόλεμος μας περίμενε στη γωνία σαν η ειμαρμένη να μας έχει στοιχειώσει πριν καν ελευθερωθούμε. Περισσότερα