Ο ΒΑΡΔΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

o-bardos-tis-epanastasis

«Ο Μαγιακόφσκι ένιωθε συχνά τη μοναξιά, αλλά δεν ήταν επειδή οι άνθρωποι δεν τον αγαπούσαν ή επειδή δεν είχε φίλους ή είχε ανάγκη από μεγαλύτερη αναγνώριση. Τα ποιήματά του είχαν δημοσιευθεί, ο κόσμος διάβαζε το έργο του και τον άκουγε σε συνωστισμένες αίθουσες. Υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι που ήταν αφιερωμένοι σε αυτόν και τον αγαπούσαν. Αλλά όλα αυτά δεν ήταν παρά μόνο μια σταγόνα στον ωκεανό για αυτόν. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε «έναν ακόρεστο κλέφτη στην ψυχή του». Ένιωθε ότι ήταν απαραίτητο να διαβαστεί από τους ανθρώπους που δεν τον διαβάζουν, να ακουστεί από ακροατήρια που έμεναν μακριά από τις διαλέξεις του, και να αγαπηθεί από τη γυναίκα, που νόμιζε, πως δεν τον αγαπά. Δεν υπήρχε τίποτα από αυτά που μπορούσε να γίνει». (Lilya Brick, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)Περισσότερα

Της τέχνης τα καμώματα

Cynthia Freeland, Μα είναι αυτό τέχνη, Εκδόσεις Πλέθρον

Αυτό το ωραίο και ευχάριστο βιβλίο αποτελεί ιδεώδη εισαγωγή στη σκέψη σχετικά με την τέχνη. Η Σύνθια Φρήλαντ εξηγεί γιατί η καινοτομία και η διαμάχη βρίσκονται μονίμως στην πρωτοπορία της τέχνης, και γιατί αυτό έχει σημασία. Μελετά τη σχέση της τέχνης με το ωραίο, τον πολιτισμό, το χρήμα, το φύλο και τις νέες τεχνολογίες και προχωρεί αναφερόμενη παραδειγματικά στον Rembrandt, τον Goya και τον Damien Hirst αλλά και στα αφρικανικά γλυπτά-φετίχ, τους χορούς των Ινδιάνων Pueblo και το MTV. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).Περισσότερα

Ποίηση ψάξαμε και βρήκαμε…

Arthur Rimbaud, Εκλάμψεις, Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Ο Αρθούρος Ρεμπώ, ο διασημότερος ποιητής του κόσμου εδώ και εκατό χρόνια, ο λυρικός με τις περισσότερες πωλήσεις σύμφωνα με το σύγχρονο βιογράφο του Γκράχαμ Ρομπ, στο τέλος της σταδιοδρομίας του, κι αφού είχε εξαντλήσει την ικανότητά του να πειραματίζεται και να διαπρέπει σε πρωτοτυπία και τόλμη στο χειρισμό του στίχου σταθερής μορφής, πέτυχε, στα είκοσί του χρόνια, να εναντιωθεί στις δεξιοτεχνικές αρετές του, να θάψει τους θησαυρούς του, να διαμορφώσει έναν κώδικα γλώσσας, που βρισκόταν πολύ κοντά στον αποκρυφισμό, και να τον χρησιμοποιήσει στη συγγραφή των «Εκλάμψεων». Έναν κώδικα γλώσσας όπου η μαεστρία κρύφτηκε μέσα σε μια θαυματουργική «αδεξιότητα», κι όπου η «παιδικότητα» συγχωνεύτηκε με την πιο βαθιά ενόραση, ο ρεαλισμός με την ουτοπία, η ύλη με τ’ όνειρο, η μελαγχολία με την άγρια χαρά, η ηθική και η λογική έχασαν όλα τα ερείσματά τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κέρδισαν έδαφος η ανηθικότητα και το παράλογο. Περισσότερα