Το τρομερό παιδί – μόλις κυκλοφόρησε και το βιβλίο «Τα τρομερά παιδιά» πάλι από τις εκδόσεις Άγρα – της γαλλικής λογοτεχνίας ξαναχτυπά, η ανθρώπινη φωνή είναι εδώ για να ακουστεί όσο πιο ηχηρά γίνεται. Είναι η σπαρακτική φωνή, είναι ο οδυρμός μιας γυναίκας στην απώλεια του εραστή της μέσα από έναν δραματικό μονόλογο που ενέχει όλο το πνεύμα του Κοκτώ, ο οποίος μεταφέρει το κλίμα των ανθρώπινων σχέσεων σε λίγες μόλις σελίδες. Στην εποχή του Κοκτώ, το τηλέφωνο και η συσκευή άλλαζαν για πάντα τις ανθρώπινες σχέσεις αφού χανόταν η επαφή των ανθρώπων και η ζεστασιά της επικοινωνίας δια ζώσης. Είναι απορίας άξιον τι θα έλεγε σήμερα ο Κοκτώ και τι θα έγραφε στην εποχή της απόλυτης απώλειας επαφής μέσα από κινητές συσκευές όπου η φωνή χάθηκε πια και αυτή. Πόση απουσία να αντέξει ο άνθρωπος, καταδικασμένος πια να ζει στην ψηφιακή εποχή του απόλυτου τίποτα, όπου όλα περνούν μέσα από μια ψυχρή οθόνη που μυρίζει μοναξιά και ανυπαρξία επικοινωνίας. Ο Ζαν Κοκτώ είναι επίκαιρος, είναι σημερινός, είναι διαχρονικός, είναι ζωντανός μέσα από τα τρομερά του κείμενα.