Μέσα σε έναν κόσμο ιδανικό όπως εκείνος τον είχε φανταστεί ξεκινάει το ταξίδι του κυνηγιού μιας πεταλούδας που για αυτόν είναι η προσωποποίηση της ελπίδας και του ονείρου και έτσι πορεύεται χωρίς όμως ουσιαστικά πυξίδα, χωρίς σχέδιο και βρίσκεται ενώπιον διλημμάτων και αποφάσεων που όμως ως έφηβος δεν έχει την ωριμότητα να ζυγίσει. Συνεπώς, καθίσταται έρμαιο της ίδιας του της ουτοπικής αντίληψης των πραγμάτων, καθίσταται ο ίδιος πεταλούδα στην θέση της πεταλούδας και βιώνει κάτι σκληρό, αδυσώπητο, εχθρικό και απειλητικό μαζί σαν γνωρίζει τη μάγισσα Λουκίνδη από την οποία μαγεύεται.
Το ίδιο συμβαίνει σαν έρχεται σε επαφή με την πονηριά της αλεπούς του Αισώπου που εδώ βρίσκεται μεταμορφωμένη στον Νάτση, αυτόν τον πανούργο και κατεργάρη που τον παρασύρει σε άνομες και ανήθικες δραστηριότητες γιατί τον βρίσκει ευάλωτο και εύθραυστο πιόνι στην σκακιέρα του. Ο Πέτρος είναι ένας αφελής, άκακος και εύπλαστος χαρακτήρας, είναι ένας έφηβος όμοιος με εκείνον του Ντοστογιέφσκι, μία ψυχή αγαθή που συναντά τους λάθος ανθρώπους και έλκεται από την ομορφιά της περιπέτειας, αρέσκεται να ξετρυπώνει σε διάφορα σημεία και να γεύεται τους καρπούς της ανεμελιάς και της ελευθερίας του μακριά από τα δεσμά ενός σπιτικού που έχει κανόνες.
